متن کوتاه پژمرده

می خندد لبم، ولی مرده دلم
ریشه ام خشک، پژمرده گلم
چنان تبر خورده ام، از روزگار
که برباد رفت، رنج بی حاصلم

آنقدر نام تو
درخاطره ام سبزاست که
هزاران پائیزنمیتواند
برگی ازخاطرات باتورا پژمرده کند.

تو را آفرید که از ته دل بخندی
نه اینکه چمباتمه غم بزنی
و پژمرده ی یک الدنگ شوی!

پاییز را باید
با چشم های ” تو ” نگاه کرد !
وگرنه برای من
دیگر عاشقانه نیست
این رنگ های
پژمرده ی خیابان ها

پاییز را باید با چشم های تو نگاه کرد
وگرنه برای من
دیگر عاشقانه نیست
این رنگ های پژ مرده ی خیابان ها