هجران

کاش بو گئجهَ محفلیمدهَ
محبتین بحثی گَلسین
جنتدهَ قوپّوز چالنسن
قولاغیما سَسی گَلسین
بو گون بایرامدی ایناناخ
دَلی گویلوم گَل دایاناخ
بَلکهَ کیمسهَ سیزهَ قوناخ
اوز کیمی کیمسهَ سی گَلسین
گَلسین سعیدین قوناغی
گَلسین یاندرسن چیراغی
گَلسین آیدنلق قایناغی
گویلومون سئوگیسی گَلسین

گونَش تَک دُوغ گونلومه دُول
ایشیق ساچ چولّر اویناسن
قونچا کیمین دوداغن آچ
گولومسهَ گولّر اویناسن
اَلیندهَ قَدَح لهَ مِی لهَ
باخجادا دور شِعیر سویلهَ
ساچلارین ساوور دانس ائیلهَ
سازی چال تئلّر اویناسن
اَیلَن ایچَخ چاخر چاخر
سئودان منی یاخر یاخر
شارکی سویلهَ شاخر شاخر
اوخو بولبولّر اویناسن
هایدی وئر...

مَحبّتدَن نه سوروشسان
جوابی گوزلَریندَدی
ایچَریدَکی احوالین
تاثیری سوزلَریندَدی
کوس اوز نَفسینَن باریشما
شیرین اول آجی دانیشما
حقین ایشینهَ قاریشما
هر بیر شئی اوز یئریندَدی
سانما کی دونیا پوزولوب
مُدرنیتهَ نظام بولوب
اولاجاخ باشدان یازیلیب
حقیقت دفتریندَدی
بیر گون جان آلیب گَلَرسَن
بیر گون گَلَر جان وئرَرسَن
تدبیرین اولسا گورَرسَن...

اندر حصارِ دشمنان ماندی چرا بی کس وطن
دارند تنت را می درند کفتار و گرگ زاغ و زغن
خواهند که آواره شوی بیمار و بی چاره شوی
تفصیل و صد پاره شوی ایرانِ من ایران من
ایران من ای مادرم ای خاک تو تاج سرم
ای کاش بمیرم ننگرم...

بلبلِ مست آمده فصلِ بهار
هر طرفم پر شده ار مرغِ زار
جُست قناری درِ گوشم بخواند
نغمه عشق ذکرِ خداوندگار
دشت و دَمَن سرو و چمن وان صنم
پرتره ایست زان قلمِ کردگار
تابش آن پرتوی شمس و قمر
شعشعه ایست از طرفِ روی یار
صحنه ای از جَلوَتِ...

منی عشقدهَ سیناما گوناه صوابیم یوخدی
عاشقینام دییَرَم آیری جوابیم یوخدی
ماییلام شیرین دیلهَ یاشاییرام عشقییلهَ
وورقونام قونچا گوله بولبولَم تابیم یوخدی
محبتسیز من نَیَم اوز اوزومنَن اوزگَیَم
قارانلیقدا کولگَیَم سن تک صاحابیم یوخدی
گَل یاریم اول دئمیرَم ایستَگین گوزلَمیرَم
گوزلَرینده تصویرَم دوواردا قابیم یوخدی
من هر سوزَن جوابام دعای...

عشق از دلِ من رفته و جان در بدنم نیست
دیگر به سرم آن هوسِ کوه کَنم نیست
نه روزنه نوری و نه سنگِ صبوری
بسیار سخن دارم و میلِ سخنم نیست
معذورِ خطابِ دلم و کشته عشقم
اما چه کنم گور ندارم کفنم نیست
برگرد مرا زنده به گورم...

سالها شد همچو سایه از حقیقت در فرارم
چه غمگینه روزگارم چه سنگینه شامِ تارم
کفنم را خود آوردم تابوتم رو دوشم بردم
به نامِ زندگی مردم بیل مرگ تا جان سپارم
خسته ام از همه خسته افسرده و زبان بسته
همچو مرغی پرشکسته ناامیدم بی قرارم
زیستن هیچکسان هیچیست...

آن کبوتر که به مهمانی باز آمده بود
جَلوَتی بود که از خلوتِ راز آمده بود
این همه حُسنِ خدایی این همه نقش و نگار
پرتره زینت عشق بود چه ناز آمده بود
بُتِ شیداییِ دی بود کنون با دف و نی
در کَفَش ساغر و می زمزمه ساز آمده...