عشق از عدم شناخت توام با...

عشق از عدم شناخت توام با بی تجربگی نشات می گیرد و شناخت و تجربه هر یک حتی به تنهایی قاتل آن هستند.عشق یعنی فرد به واسطه عدم شناخت طرف مقابل و در عین حال بی تجربگی،به ناچار به فطرت خویش رجوع کند و به واسطه کمالگرا بودن فطرت بشر،تمام علامت سوال های ذهنی خود نسبت به طرف مقابل را با بهترین و بالاترین پاسخ ها پر کند و ناگهان موجودی افسانه ای را در مقابل خود ببیند و آنگاه مگر می شود از چنین موجود افسانه ای چشم پوشید؟
برای همین عده ای گفته اند هر انسانی در زندگی فقط برای یک بار ممکن است عشق را تجربه کند.به نظرم کلمه عشق،اول بودن در آن نهفته است و مواردی نظیر عشق دوم و سوم و... معنایی ندارند.مراتب بعدی حداکثر دوست داشتن سازمان یافته و کنترل شده بر اساس شناختی خواهد بود که با تجربه حاصل از مرتبه اول،حصول چنین شناختی الزامی شده است و دیگر هیچگاه کار به رجوع به فطرت نخواهد رسید(مگر اینکه در موارد نادر فرد بعد از مرتبه اول کماکان خام و بی تجربه باقی مانده باشد) و همین سازمند بودن و کنترل شدگی است که خود،مغایر عشقی است که خصوصیت بارزش این است که بی حساب و کتاب و خارج از کنترل همچون شعله آتش زبانه می کشد و همه چیز را از حب ذات و آرامش گرفته می سوزاند و در واقع همین سوز و گداز پروانه وار در دل آتش است که عشق نامیده می شود و وجه تسمیه آن نیز موید همین است.گیاه عشقه که گیاهی است بدون ریشه که چون بر درختی پیچد،آن را بخشکاند؛در واقع شناخت و تجربه به مثابه ریشه است که گیاه را از بی ریشه بودن و به تبع آن عشقه بودن خارج می کند.عشق همان بی تابی های نامنظم و خارج از کنترل،همان بغض های شبانه گاه و بی گاه،همان با خود حرف زدن ها در حین رفت و برگشت یک مسیر تکراری و همان دلهره های از دست دادن است.همان خشکیدن مورد اشاره در وجه تسمیه عشق است و فقط یک مرتبه اتفاق می افتد.برای همین می گویند عشق اول دارای احساسات ناب و تکرار نشدنی است؛چون فردی که با تجربه و بصیرت شده است دیگر به عقب بر نمی گردد تا دوباره خام و کور شود.
در خصوص عاقبت عشق نیز اگر به وصال ختم شود،علامت سوال های ذهنی که قبلا با بهترین و بالاترین پاسخ ها پر شده اند،به مرور زمان یکی یکی با پاسخ های واقعی جایگزین می شوند و در نتیجه عشق در گذر زمان در خوشبینانه ترین حالت به دوست داشتن تنزل پیدا می کند و بسته به بیشتر بودن میزان تفاوت میان پاسخ های واقعی و حداکثری قبلی،میزان دوست داشتن،کمتر می شود و ممکن است گاهی به دوست نداشتن یا حتی نفرت داشتن تنزل یابد.اگر هم عشق به وصال ختم نشود،عشق مستمر و پایدار ولی توام با مشقت را در پی دارد.
حکایت عجیبی است.برای ثمر بخشیدن به عشق روزها،ماه ها،سال ها و گاها دهه ها در جستجو و تمنای وصالی باشی تا پس از تحقق،از بیخ و بن عشق را نابود کند و وقتی نابود شد،دلت برای حس ناب آن که قبل از وصال داشتی،تنگ شود!