بارها قبل دیدنت جمله را از بر کردم
بهر جلب نظرت مدحیه در سر کردم
زندگی آموخت رأس هرم زندگی ام
من ندانسته چه عشقم را پر پر کردم
با اینکه هنوز عاشقم و تو رو مروا دارم
ولی از باز فرو ریختنم بدجوری پروا دارم
گر دگر بار نشود سخت ملامت دارم
اینست که به این وضعیت تلخ عادت دارم
فرصت را مغتنم می شمارم
دل به عشق تو می سپارم
نامت را بر قلبم می نگارم
هر کجا باشی می شتابم
ذات خوبت را می شناسم
از بی تو بودن من می هراسم
با تو من بهتر می نمایم
من خالق خود را می ستایم
قلم زنم و با قلمم قلم گیرم ز دست نااهلان قلم
قدرشناسی را از شمع آموز که از خجالت آب گشت زمانیکه هزاران بار گردش پروانه را به دور خودش دید و کاری از دستش ساخته نبود.
هستم من به یادت***ولی نه چشم به راهت
نشد بیابی آن کس***که مثل من بخوادت؟
آنقدر اصرار ورزید که تک است و در سرایش حکم شاهی می کند
مطمئن گشتم که رخصت را چو سربازی ز بی بی اش گدایی می کند
تو را دیدم و در دم دلو شیدا کردم***ولی افسوس که این راز هویدا کردم
رفتی و دور شدی از دل دیوانه من***این میان سوختم و تجربه پیدا کردم
تو همانی که در اثنای شبم
نامت آید گه و ناگه به لبم
تو ندانی که چه کردی با دل
تا بدانی که چه آمد به سرم
بی تو ولی نه با تو***خیره به عکسی از تو
با تو ولی نه بی تو***عکس های رنگی،هر دو
هم با تو و هم بی تو***نه حس عکسی در تو
نه با تو و نه بی تو***مرور عکس ها از نو
حرفی نداشتم واست در انتظار بمونم
بازم با قلب خستم برات غزل بخونم
با فکر تو برایم زمان مثل قفس بود
عشق تو و بقیش نفس پشت نفس بود
بس بود دیگه برایم به رویا چشم بدوزم
بدون هیچ گلایه بسازم و بسوزم
اندک امیدم به تو بسان یک نفس...
عدد صفر را چند برابر هم که کنی،باز حاصل همان صفر است.آدم های بی مقدار را نیز چندین برابر هم که بهشون بها بدی،چیزی به وجود بی ارزششان افزون نمی گردد.
الزاما بی لیاقت نیست کسی که در مسیر زندگیش,تک بلیت سرنوشتش را در ایستگاه تو برای سوار شدن بر قطار خوشبختی مصرف نکرده است.