مانا تا ریشه در خاک بودی...

مانا


تا ریشه در خاک بودی،
گلوی وجودت را ستودند


وقتی شکفتی،
خارِ وجودت را شمردند.


تا بار دادی،
دست بر سرت کشیدند؛

وقتی پُر شدی،
سنگ سنگین تهمت را پرتاب کردند.

کسی به آفتاب  درونت کار نداشت؛
همه به سایه‌ی تو محتاج بودند.



شب که خودش  را روی تو انداخت،
ستاره را به نامِ خود ثبت کردند.


کلام اگر ز دل برآید، مانا می‌شود؛

آواز اگر ز عشق بخواند، کیمیا می‌شود.


آن‌چه ز جانِ آدمی برخیزد، نمی‌میرد؛

در یادِ روزگار، همیشه معنا می‌شود