کشف چاه درون انگار جایی درون...

✍🏼کشف چاهِ درون

انگار جایی درونِ من
چاهی‌ست که پایانش را
حتی سایه‌ام هم نمی‌داند؛

چاهی که هرچه
بیشتر در آن فرو می‌روم،
صدای خودم از آن
دورها به گوشم می‌رسد.

گاهی فکر می‌کنم
تمامِ آنچه «من» نامیده‌ام،
فقط دیواری‌ست که سال‌ها
برای پنهان کردنِ این چاه
ساخته‌ام؛

دیوارهایی از عادت،ها
از لبخند، از سکوت،
از «خوبم» گفتن‌هایی که
هیچ‌گاه حقیقتِ درونم نبودند.

هرگاه به آن نزدیک می‌شوم،
واقعیت نازک می‌شود؛
آن‌قدر نازک که گویی
با لمسِ یک خاطره
پاره خواهد شد.

در آن لحظه جهان دیگر
از من نمی‌خواهد
قوی باشم؛
از من نمی‌خواهد
زخم‌هایم را پنهان کنم
یا برای ترس‌هایم
نامِ دیگری انتخاب کنم.
فقط می‌گوید:
بایست... و خودت را ببین.

نه آن انسانی را که
دیگران از تو ساخته‌اند،
نه آن چهره‌ای را که هر صبح
جلوی آینه تمرین می‌کنی؛

بلکه آن بخشِ خاموشِ
وجودت را که سال‌ها
پشتِ درهای بسته مانده؛

کودکی که هنوز
یک سؤال بی‌جواب دارد،
زنـی که خستگی‌اش را
پشتِ شانه‌های محکم غـم
پنهان کرده، و قلبی که
با تمامِ شکستگی‌اش
هنوز بلد است، بخندد

در این مواجهه،
تنهایی دیگر
شکلِ گذشته را ندارد.
دیگر تهی بودن نیست؛
اتاقی‌ست که برای نخستین بار
چراغش را خودت روشن کرده‌ای.

می‌فهمی
تنهایی همیشه
نبودنِ آدم‌ها نیست؛
گاهی نبودنِ خودِ واقعیِ
ما در میانِ آدم‌هاست.

و چه بیداریِ سنگینی‌ست
آن لحظه که می‌فهمی
تمامِ عمر از تاریکیِ
بیرون ترسیده‌ای،
در حالی که عمیق‌ترین تاریکی
درونِ خودت منتظرِ
دیده شدن بوده است.

آنجا می‌فهمی انسان
گاهی بیشتر از آن‌که
چیزی را گم کند،
خودش را در میانِ همان
گم‌شدن پیدا می‌کند.

شاید بعضی سقوط‌ها
برای شکستن نیستند؛
برای این‌ هستند که
به جایی برسی
که هیچ راهِ دیگری
برای فرار از خودت
نمانده باشد.

شاید روزی شود که
تمامِ نقاب‌ها بیفتند،
تمامِ صداها خاموش شوند،
تمامِ آدم‌ها از
اطرافت دور شوند
تا صدای کسی را بشنوی
که سال‌ها در درونت
آرام صدایت می‌کرد:
«من اینجا هستم...»

و آن‌وقت در عمیق‌ترین
نقطه‌ی چاه،
جایی که هیچ چیز
جز سکوت باقی نمانده،
می‌فهمی:

تو برای پیدا کردنِ خودت
به انتهای جهان نرفته‌ای؛

فقط آن‌قدر درونِ خویش
فرو رفته‌ای تا سرانجام
به جایی رسیده‌ای
که هیچ‌کس جز خودت
نمی‌توانست پیدایت کند.

و شاید حقیقت همین باشد:

گاهی برای دیدنِ نور،
باید جرئت کنی
تا انتهای تاریکی
پایین بروی.

چاه همیشه جای
برای سقوط نیست؛

گاهی عمیق‌ترین راهِ
بازگشت به خویشتن است.