100 متن کوتاه تک بیت عاشقانه ۱۴۰۵ جدید 2026

من و تو مثل الفبای ساز می‌مانیم
منم شبیه نت و تو،خطوط حامل من

اگر شیخی حرامم می‌کند یک دم تو را دیدن
نگاهت می‌کنم هر لحظه با فتوای چشمانت

از سر نمیروی چگونه از دل برانمت
سلطان دل شدی و من دوست دارمت

دلم  سرمای  بهمن ماه ، روحم  خسته  از  دنیا

فقط عشق تو درمان است،چون گرمای مردادی

سجاد یعقوب پور

تویی تویی به خدا ، جان و عمر و هستی من
بیا که جان به لب اینجا در انتظار توام

امروز اگر به عشق، جانم پناه توست
فردا به مهربانی، دنیا نگاه توست...

دلم درگیر عشق تو ،دو چشمم مستِ چشمانت

برایت  شعر   میگویم   ولی    آهسته  آهسته

سجاد یعقوب پور

گفتم فراموشت کنم اما محال است

آخر چگونه بگذرم از هرچه دارم...!

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم

بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

شب است و شمع و چراغی و چشم مشکینت
شوم دوباره اسیر نگاه شیرینت

حضورت در کنارم حس یک آرامش محض است

بمان  و پُر کن از این حس  تمام  تار و پودم  را

سجاد یعقوب پور

دوبارهِ صبح، دوبارهِ تو، دوبارهِ من

صبحِ من و جان و جهانِ من تویی..

ارس آرامی

صبح آمده با من به تماشا بنشیند
آن لحظهٔ زیبا که تو پلکی بگشایی

ایمان جلیلی...

ناز چشمان تورا شِعر کُنم در دِل شب
تا که مَهتاب نَنازد به جَمالش هر شب!

شب است، و تو همچنان در قلبم لبخند میزنی
من همیشه عاشقت هستم و تو همیشه با منی

خبر رسیده موثق که انحنای لبت
هزار کشته و مجروح در به در دارد

هرگز نمیشود که تو را دید و بعد از آن
جایی نفس کشید به جز در هوای تو

چه زیبامیشودگاهی،به شخصی مبتلا گشتن
برای یک نفر ماندن، برای یک نفر مُردن

بی تو زمستان می شود هر چارفصلِ سال ها
با تو بهاران می شود پاییز و تابستانِ من

کاش میشد که شبی دور ز چشم دگران...
تو به خواب منِ دیووانه بیایی و ببوسی مرا...

گیسوی تو معشوقه ی باد است
باد عاشق مو های زیاد است

هرگز نکشم مِنّتِ مهتابِ جهان را
تاریکی شب های مرا روی تو کافیست

به گردابی در افتادم که از آن ناگزیری نیست
مرا تا مرز نابودی کِشد امواج موهایت

یک خیابان پر گنجشک به پیراهن توست

دست را باز کن و بر قفسم دکمه بکش

پنهان شده در سینه ی من درد عجیبی.
جز چشم سیاه تو مرا نیز نباشد طبیبی.

قلب من در چشم تو، چشم تو در قلب من.
هر دوشان در یک نگاه در یک نظر جا مانده اند.

این کهنه بنای دلم از عشق ترک داشت
لرزید تو را دید و به یکباره فرو ریخت

زنگار دلم ریخت ز جان گفتنت ای یار
هر بار بگو "جاااان" که کنم جان به فدایت

طعم شورابه اشکم چقدر شیرین است
تو اگر خالق این حال خرابم باشی

گمان میکرد که در دام سیه چشمان مستش من اسیرم
نمیدانست که خود دام سیه چشمان مستش برگزیدیم.

چنان غرق تو شد قلب و دل و جان،
که از یاران همه دلها بریدم.

؏ـاشقت گشتم، ولـے این ڪار בل تنها نبوב.
ݼـشم و בل با هم عهــב بستن ڪـہ ویرانم کننـב.

؏ـاشقم ڪرבی،ولے از تو نـבارم گلـہ ای.
ساבگے از בل בیوانـہ ے ما بوב، ڪـہ گرفـتارت شـב.

من از آن روز که پشتم به تو قرصست ای عشق/
پشت کردم به همهْ ، قـــرص روان گــــردان ها

ز هر ڪـس میتوان آسوבہ בل ڪنـב.
بغیر از آنـڪـہ با چشمان مستش برבہ בل را.

خدا را شکر می‌گویم از اینکه با منی عشقم

تو مهری، ماه هستی و برای قلب من شاهی

بوسه ای را بِگرفتَم،مَن زِ یاقوتِ لَبَش

چَشم وا کردم و دیدَم خواب است،طَعمِ لَبَش

به چشمِ تو سپردم دل، که جانم بی‌قرار است

جهان بی‌تو خراب و با تو چون باغِ بهار است

پاتوق قلبم جای پای تو
سرمه ی چشمم ردّ پای تو

کی می‌رسم به لحظه ی در بر کشیدنت

ای از شروعِ صبحِ ازل انتخاب من

اینجا قلم به یاد تو تحریر می کند
قلب مرا نگاه تو تسخیر می کند

چشمان تو، غزلِ نابِ روزگارِ من است

هر سطرِ نگاهِ تو، بهترینِ شعرِ نابِ من است

بی مروّت، اینقدر با موی خود بازی نکن
دکترم گفته برایم بی قراری خوب نیست..

وطن یعنی دو چشمان سیاهش،
که هر دم میرود جانم برایش.

دزدیده نگه کردم ، آن چشم سیاهت را

اینگونه شدش آغاز ، این قصه پر غصه

چشم و ابرو که نیست، محراب است!
ما ز عشق بیتاب و یار در خواب است

مثل شیری که شده عاشق چشمان غزال
بی رمق کرد مرا ناز دو چشمان شما...

مرا چه حاجت اسپند و آیت الکرسی؟
فقط همین که تو باشی بلا ز من دور است

سپر می اندازم در برابرت، زیرا
حریف چشم تو هرگز نمی شود دلِ من.

چه کسی گفته که مستی فقط از جامِ شراب است؟
من از میخانه چشمان تو هر لحظه خرابم

تو اگر باشی و من باشم و باران باشد
به بغل می‌کِشَمَت گر چه خیابان باشد

عطر تو را نفس زدم، درونِ سینه آن قدر
که آه هم که می کشم، بوی تو پخش می شود

تویی تمام قلب من ،تمام حس و عشق من

عزیز و با محبتی ، بمان که با تو زنده ام

ناز چشمت را خریدارم، بگو بی چانه چند؟دست را بالا بگیر! هر چه تو گویی می خرم...

هر کسی در دل من جای خودش را دارد
جانشین تو در این سینه خداوند نشد

بار دیگر چشمهایش را گشود این زندگی

ای دلیل روزهای خوب من صبحت بخیر

بهزادغدیری

او به قلبم خنجر خود را فرو می کرد و من
مضطرب بودم مبادا دست او زخمی شود

شیدا صیادیپور
از شاعران برجسته کشوری که متولد 1377 می باشد و بر خلاف جوان بودنش اشعار پخته و قابل تاملی می سراید