متن آمانج جبار

نمی‌دانم فرشته‌ها پاک‌ترند
یا آن دخترکان
که آیینه‌ی خدایند بر روی زمین.

پنجره‌ای، رویای نسیم را
برای پروانه‌ای تعریف می‌کرد
که بر سر شانه‌هایم آرام نشسته بود.

مرده‌ای را دیدم
که با دستان ظریفش
آزادی را نگه داشته بود و
اشک از چشمانش سرریز می‌کرد.

روزی از راه خواهد رسید
که پی خواهی برد
زندگی چه جهنمی‌ست!
آنگاه در صدد فرار از چنگالش خواهی بود
وقتی می‌فهمی که سهمی برای آرزوهایت اختصاص نداده است
از این روست
که باید به طغیانمان بر علیه زندگی افتخار کنیم.

سخت است که بفهمیم
سرنوشت از کدامین راه ما را گذر خواهد داد
به کدامین گوشه و زاویه، از زوایای زمین
ما را ساکن خواهد کرد.
از این روست که باید
به آن راه‌ها هجوم بیاوریم
که لبریز‌ند از رویاهای سپید.

من که اکنون مبتلا به پوسیدگی درون و
تکه تکه شدن آرزوهایم شده‌ام
چگونه داستان زندگی‌ سیاهم را
بیاندازم درون
آن تابلویی
که زندگی درونش لبخند می‌زند.

باید تنهایی‌ام را ببوسم
و پروانه‌ها را بیاموزم
که آزادانه در اتاقم پر بزنند
هرگاه که تمایل دارند
آنگونه که اتاقم وطن آنها هم بشود.