بیو جرعه

رفتی؛ که عذابم بدهی؛ نیست مهم

از بغض، شرابم بدهی؛ نیست مهم

در بسترِ احساس، به جای نمِ آب

صد جرعه سرابم بدهی؛ نیست مهم

آن شبی که دلی بود به میخانه نشستیم
آ ن توبه صد ساله به یک جرعه شکستیم
از آتش دوزخ نهراسیم که آن شب
ما توبه شکستیم ولی دل نشکستیم

با جرعه ای ز بوی تو از خویش می روم

از صبحِ ناب پُر شده ام
در من یک جرعه
آفتاب نمی نوشی ؟

تو همان جرعه آبی که نشد وقت سحر
بزنم لب به تو و زود اذان را گفتند
.