متن سوز عشق

سوز عشق است آن‌که جان بخشد تو را
ورنه خاک است این تن و این غم سرا

عقل، سدّی گشته بر سِیلِ جنون
عشق، طوفانی‌ست در سیلاب خون

عقلِ دون، در کنجِ تن پوسیده است
عشق، از خورشیدِ جان روییده است

وقتی که ز یار میشود حالت زار
بر دل نرسان ز بازی عشق آزار

اینرا تو بدان که عاشقی است اکنون
سوزنده چو آتشی میانِ نِی‌زار

        

عشق و سوزش، عقل می‌سوزاند و کارش را تمام
‌ بار را دل بُرد و بر تاریخ ما افسانه ریخت
‌