متن کوتاه چشمانش

درست در سقل لبهایش جهان ایستاده میمیرد
مگر این اشتیاق کم بود که لب, دندان میگیرد؟
اگر رویاست دائم کاش ،اگر خوابست هزاران کاش
تکامل را به چشم دارد دلم داروین و میبیند
مسیر مستقیم پلک به قوسی مژه آذین داشت
درست در سقل چشمانش مرا از هوش می‌چیند

به حُرمت چشمانش
تا ابد نگاه بر دیگری را بر خود حرام کردم ...

و اما چشمانش
صبح پیروزی بود
چشمانش را گرفت
جنگ اغاز شد..

موقع رفتن
چشمانش را تقسیم کرد ؛
سیاهی اش به روزگارِ من رسید ،
آرامشش به دیگری!

چشمانش چنگیز بود و من ایرانی ویران...

لیلا قهرمانی آرمینا

او مرا مجنون چشمانش کرد
اما نگاهش رو به فرهاد بود