متن اشعار شهربانو اکبرپور

آنقدر دلتنــگ تو ام
که بــارشِ بارانِ خیـــالت هم
نمی شــویَد غبـــارِ دلتنگی ام را
ای کاش مــی آمدی
تا از آســـمانِ دلـــم
ابـــرهایِ ســیاه
می کوچــیدند
و آفــتابِ عشــق
می دَمــید بر ســرزمیــنِ دل

حـــَّـوا بـــشــوم شـــبیــه آدم هستی؟!
یـــارِ دلِ مــــن بــــگو دمـادم هستی؟!

در کلبه ی جان عطرِ تـو پیچیـده فقط
ای دوســــت بر آمـدن مصمَّم هستی ؟!

گفته بودی ســهراب !
"به حــباب نگرانِ لبِ یک رود قــسم
غصـــه هم می گــذرد"
ولی انـــگار
نه غــــم می گذرد
و نه غـــمخواری هست
خــورده پـــیوندِ مـــدام
غـــصه با ثــانیه ها در شـــبِ من

غـــروب که می شود
نمیدانی که چـــشمانم
چقـــدر بـــهانه ات را مـــی گیرند
چـــشمانی که
وابــسته ی نــگاهت بودند
و فقــط نـــگاهت را می خـــواهند
تا به پــرواز در آیند
در آســـمان عــــشق
بی هـــیچ بـــهانه ای در هر طلوع

‏
دل را که سـاده بـود ،گـنـهـکار کـرده انـد

این مردمانِ پسـت ، مـرا خـوار کرده انـد

سَـر می کنم دقـایـقِ خـود را ولی به درد

چون بر سـرم ز کـینه، غـم آوار کـرده اند

محـزون و بیـقـرار و پـر آشـوب گشـته ام

هر روز روشــــنم چـو شــبِ تـار کرده...

آرامــشم
وابســته است به چــشمانت
چشــمانی که نگاهــشان را
مــدتی است که
از چــشمانم دریــغ کرده ای
دســتانم دلخــوش
به دســتان محــکم و مردانه ی توست
اما افســوس که با رفتنــت
دســتانم هر شــب
دســت در دستــان دلتــنگی
در کوچــه پس کوچه های خیــال
تا سپــیده ی صـــبح
بی تــو...

بــنـواز تـار عــشـق را ای دلـربـا دیـوانـه شـو

در بـاغ بـا گـل هـمـره بـادصــبـا مـسـتـانه شـو

آتش بـزن آن بـال و پـر بر چهـره ی سـاقی نگر

از جام می سرمـست شو، با غیر او بیگانه شو