متن باد صبا

غـــروب که می شود
نمیدانی که چـــشمانم
چقـــدر بـــهانه ات را مـــی گیرند
چـــشمانی که
وابــسته ی نــگاهت بودند
و فقــط نـــگاهت را می خـــواهند
تا به پــرواز در آیند
در آســـمان عــــشق
بی هـــیچ بـــهانه ای در هر طلوع

‏
دل را که سـاده بـود ،گـنـهـکار کـرده انـد

این مردمانِ پسـت ، مـرا خـوار کرده انـد

سَـر می کنم دقـایـقِ خـود را ولی به درد

چون بر سـرم ز کـینه، غـم آوار کـرده اند

محـزون و بیـقـرار و پـر آشـوب گشـته ام

هر روز روشــــنم چـو شــبِ تـار کرده...

بــنـواز تـار عــشـق را ای دلـربـا دیـوانـه شـو

در بـاغ بـا گـل هـمـره بـادصــبـا مـسـتـانه شـو

آتش بـزن آن بـال و پـر بر چهـره ی سـاقی نگر

از جام می سرمـست شو، با غیر او بیگانه شو

کاش در کنــارم بودی
تا هـــر سپیده ی صـــبح
قـــدم می زدم
با تـــو
هم پای غـــزلهایم
در ســاحل زیبای عـــشق
و بر روی شــن مـــاسه هاش
می نـــوشتم
دوســـــتت دارم

نبودنت ســخت است
و ندیـــدنت بار سنــگینی
که هـــر روز
دل بی تابـــم بر دوش می کشد

تا ابــد در قلــبِ بـی تــابم تو مـــنزل ساختی
عشـــق را پنـــهان ،درون خانه ی دل ساختی

پــای دل بســـتی به پــای غـصه های هر شبم
آن زمان که سوی خود دل را تو مایل ساختی

عـاشــــقـم کردی و گـــشتی مـــحرم راز دلـم
غــیر حــرف عاشـقی هر گفـته باطل ساختی...

به دلداری دل آمد دوان دلدار من ای دل



دلم تنها، دلم پر غم ،دلم دیوانه ی دلدار

با هـر دل و هـــر دلبــر همراه نخواهم شد
هــم پای کسـی جـز تو در راه نخواهم شد

ای خوب تر از خوبان خورشید دل افروزم
مهتاب نه من باشـم چون ماه نخواهم شد

دلدارتــــرین باشـــم هـم مذهــــب لیلا ها
با غیر تو مجنون دل، دلخواه نخواهم شد

غافـــل ز...

روحــم
زخمیِ دســتانِ آشنایانی است
که اندازه هــمه ی غـــریبه ها
دورنـــد از مـــن
آنـــقدر دور
که دیـــگر در کنارشــان غـــریبه ام

طــلوع کن
از پــشت ابرهای تیـــره تردید
و  بــتاب 
بر جـــان خــسته ام
که بی تــو
در تنگــنای زمـــان اسیـــر است
تا جـــهانم
معنــای تازه ای بگیـــرد
رنگ بگـیرد
زنده شــود
و ســــردی شـــبها
به گرمی نـــگاهت گرم شـــود
گرم به گرمای تمـــوز
بتاب بر من
تا لبـــخندم بدود از...

بی قـرارم بــی تـــو از گلهای زنبـــق بــو بپرس
از دل بی تـــاب و از شـــب ناله ی کوکو بپرس

شــــک نکن زنـــدان تنـــهایی شـــده دنیای من
از غمـــی که جـــای تــو زد در دلم اردو بپرس

ابـــرهای بی کســـی بر دشـت دل باریده است
پیچـــکی پر غصه ام از...

عذر می خواهم اگر دلتنگم و در هر غزل


می نــشانم در نبـــودت غـــم کنار قافیه

جادو شــده ی سِحرِ نگاهت هستم
دیوانه ی آن زلـف ســیاهت هستم

بنداست نفس بر نفست آری عشق
دلخوش به سلام گاه گاهت هستم

گرچــه بد عــهـدی و مـــن از تــو کـمی دلگیرم
بــا خــیالِ تــــــو ولیکــــن همــه جــا در گیـرم

گلِ خــــشکیـده و بی رنـــگِ شـــــبِ پـــاییـزم
که پــــــر دردم و بـی تــــــو ز غـــمـت لبــریزم
دیده ام خـــون شــده از غــربت و از تنـــهایی
در نبـــودِ تـــــو غــــــزل واره ی غـــم انـگیزم...

دل که بـــردی ز دلـــم هـــمدل و هــمراز شدی
لحـــنِ خـوش ســاز هـمایونی و شـهــناز شدی
بر دل غــــم زده ام تـــا کـه نشــستی بی شـک
چــون فـــریبــا صــفتــان، دلبــــرِ طـــنّاز شدی

نــــکند ســــهـمِ دلـــم حــــســرتِ دیــدار شود
بــی تـــو لبـخـــندِ مـــن دلــــشـدهِ بیــمار شود

چــــه بـگویـم که تـــو وامـــق...

کاش در لوحِ دلـــــت نــــامِ مـــنِ تنـــــــها بـود
عــــطرِ شیــــدایی و شیــــدا شـدنت پیـدا بود
می شــــدی کاش مرا همـسفرِ عشـق و چو من 
تــا ســـــحر کـارِ دلــــــت ،کـارِ دلِ لیـــــلا بـود

مـــن اگر قافـــیه پرداز شــدم از عـــشق است
در نـظــرها پـــرِ از راز شـــدم از عــــشق است

این...

تو هستی که دلـم دریای عشق است
پر از سـاز و پــر از آوای عشق است

به رقـــص آورده ای جــان و قـلم را
کنـارم باش این، غوغای عشق است

شـــیـریــن و کـمــی تـــرش بـه مـاننــد انـارم
دلـــدار تر از مـــن، تـــو بـگو کیـست نگارم ؟!

پاییز قشنگ است و به جان مهرتو ای دوست
یــادت نـرود بـر تـــو و عــــشـقِ تــــو دچـارم

پـس از تـو بی خـبر از حال خویشـتن بودم
شــبیه وامــــق و فـــرهــادِ کـوهــکن بـودم

نپــرس از دلِ تــنگـــم نپـــرس ، ویــــرانـم
اگــرچـه قـــبلِ غمـــت فـاقــدِ مِـــحَن بودم

در انتــظارِ تـــو عمری که خـــوب می دانی
کســی که چشـم به راهت نشسته من بودم

کنـــون که لاله ی دلــخونم و...

پـس از تـو بی خـبر از حال خویشـتن بودم
شــبیه وامــــق و فـــرهــادِ کـوهــکن بـودم

نپــرس از دلِ تــنگـــم نپـــرس ، ویــــرانـم
اگــرچـه قـــبلِ غمـــت فـاقــدِ مِـــحَن بودم

در انتــظارِ تـــو عمری که خـــوب می دانی
کســی که چشـم به راهت نشسته من بودم

کنـــون که لاله ی دلــخونم و...

ای کاش کــه همـــــراه ِصبـا می بودی
خورشــید وَش و مــاه صبـا می بودی

از فاصــــله ها فاصــــله ها دلگیــــرم
ای کاش تو دلخـــــواه صبـا می بودی

قلمــم باز به دریــای غمت دل زده است


واژه ها غـرق در امـواج خـیالت، دلتنگ

عشق است فقط همدم و همراز مرا
کوکِ دل و جــان، قافـیه پـرداز مرا

آنگه که رسد عطرِ خـوشت بر جانم
شیـــدا صــفتــی بیـنـی و طنّاز مرا

همچو عطاران که دل از جمله عالم برده اند



برده ای دانـی تو هم با خود دلم را وای دل؟!