از بی‌راهه‌های دیروز می ایم در دستانم بوی روستا لانه دارد در چینِ پیشانی‌ام نعناع کاشته‌ام نعناع‌هایی که لای بوی علف گم می‌شوند از کوچه‌های دریا می ایم از جنبش ماهی زیر تور صیاد تا نفسِ موج تا صدای موج از همین بی‌راهه‌ها از همین بی‌راهه‌ها که هنوز بوی نعناع...
جاده ها گِره زده اند پامان به زمین آسِمان را بی راهه می دانند...! حادیسام درویشی
غیر از خود را، بی راهه می داند جاده؛ که دیکتاتور است...!
پایان راه ها دلی که به بی راهه از تو دور شد
