متن اشعار رویا سامانی

خیالت آهسته می‌آید
مثل برفی که بی‌صدا می‌بارد
و زمستانی
دنبالش می‌دود

خیالت آهسته می‌آید
مثل برفی که بی‌صدا می‌بارد
و زمستانی
دنبالش می‌دود

سبک بودم
مثل پیراهنی که روی بندِ رخت
با باد تاب می‌خورد
و من هنوز خیال می‌کنم
تو راهِ خانه‌ام را گم کرده‌ای
مثل پلاکی که
سرِ جایش نیست

«حاشیهٔ کاغذ»

در موج‌های سپیدِ کدام برگ
لنگر انداخته‌ای
که تمامِ این دریای سیاه را
پارو می‌زنم؟
اما تو
در حاشیهٔ همین کاغذ
نشسته‌ای.

مهتاب در حوض
لرزید
صبح یعنی همین...

از کوچه‌ای گذشتم
که بویِ دفتر و مداد داشت؛
و آستینم
با زنگِ خانهٔ همکلاسی می‌لرزید...
و خنده‌ ی پشتِ در،
از نانِ برنجیِ گرم هم
شیرین‌تر بود...
زنگِ تفریح که می خورد
سیبِ رفیق
طعمِ کودکی می‌داد
حالا هربار
غریبه ای از آن کوچه
عبور می کند
آستینِ خاکستری‌ام...

اسم تو را
با مداد نیم‌شکسته
در کوچه‌ای که بوی باران داشت
و دیوارهایش از خاطره نم می‌زد
بر حاشیهٔ باران‌خوردهٔ دفتر می‌کاشتم
زنگ تفریح در حیاط
و دلم توپ قرمزی بود
که در آب گِلی کوچه
از دست کودکی‌ام می‌لغزید
سال‌ها بعد
از آن کوچه رد شدم
باران هنوز...

مثل گناه
که دو عاشق
پشتِ دیوار
زیبایی
را با هم تقسیم می‌کنند.

مثل ردِّ بوسه‌ای
روی شیشه‌ی ابری —
نه خودِ بوسه،
فقط نفسِ مانده‌اش.

یا جنگلی
که از بوی عود می‌لرزد
و نمی‌داند
از بوی عود است
یا از تو....

ساعتِ دیواریِ اتاقم
از مرزِ انتظار گذشته است.
تو بیا
تا زندگی را
از علافی بیرون بکشیم.

تو یک پدیده‌ای؛
انقلابِ بی‌کودتا
در محاصره‌ی دستانم.

نه زندانی، نه زندانبان.
فقط ماندن.

عشق یعنی
یک نفس مانده به دویدن
و کویر را
بهار دیدن…

بوی بادام داشت
قالیچهٔ مادربزرگم.
انگار در هر رج که گره می‌زد،
خاطره‌ای در تار و پود قالی جا می‌گذاشت.

هر رج، یک سال؛
هر گره، یک بادام؛
و تمام قالیچه،
بوی دست‌های او.

#کسی_ندید

شبیه بوی بارانی
که جنگلی
در تو گم می‌شود

مثل عطر لباس دیشب
که در خانه جا مانده است
تا نفس‌های کسی
پشت این پنجره
بارانی شود

مثل درخت خرمالو
که شاخه‌هایش
از شدتِ رسیدن
آویزان است

تو
از کوچه گذشتی
با همان بوی باران
با همان عطر دیشب...

شاید اگر پاییز نبود،
جمعه‌ها
این‌همه ادامه نداشتند
آن‌قدر که با حسِ رفتن
کسی
از پنجره تا دل را
رسید

شاید اگر برگ‌ها
رنگ نمی‌باختند،
کسی نمی‌فهمید
چقدر چیزها
در انتظار
کهنه می‌شوند…

و جمعه
شاید
هنوز
چیزی در تقویم
جا گذاشته است
که هر هفته
یک نفر
دنبالش می‌گردد…

مرا یادت هست؟
منی که تا استخوان
در خودم فرو می‌روم،
و از همان عمق
جهان را از نو کشف می‌کنم؛
در آغوش مهتاب
برای تو آواز می‌خوانم،
گلبرگ‌ها را نفس می‌کشم
تا با هر عصاره‌ی گل که
در دستانم می پیچد
تمام عطرهای پاریس
در گوشه‌ای خاموش بیستند

از بی‌راهه‌های دیروز می ایم
در دستانم
بوی روستا لانه دارد
در چینِ پیشانی‌ام
نعناع کاشته‌ام
نعناع‌هایی که لای بوی علف گم می‌شوند

از کوچه‌های دریا می ایم
از جنبش ماهی
زیر تور صیاد
تا نفسِ موج
تا صدای موج

از همین بی‌راهه‌ها
از همین بی‌راهه‌ها
که هنوز
بوی نعناع...

و اگر این همه خیال
بال‌هایم شود،
شاید روزی، آن سوتر از این جهان،
دست‌های هم را بگیریم
و به زمستان‌های پشت سر
لبخند بزنیم...

ببین،
پنجره را باز گذاشته‌ام؛
شاید باد
از کوچه‌های خیال
از میان همین شب‌ها
خیالت را بیاورد...

«دیر آمدی
به شب نشینیِ
شب بوهای دامنم
ببین موهایِ ماه
سفید شد...»

مثال‌زدنی هستی
مثل بارانی
که در می‌زند
پشت پنجره

یا بوی خاک
که تمام کوچه را پر می‌کند
تا همه جای این شهر
خانه ات شود

مثال‌زدنی هستی
شبیه ساعتی که رگ‌به‌رگ می‌شود
تا زمان
فقط برای ماندن تو بایستد .

اگر تقویم
جمعه نداشت،
بوی نان تازه
بر کدام سفره می‌نشست؟
و چه کسی
به شمعدانی‌ها سلام می‌کرد؟

مرا ببر به شهری دور،
به بوی شرجی و نمِ علفزار،
به سمت بادهای سرگردان
و کاغذهای سپیدی
که با واژه‌های ناتمام
می‌رقصند...

یک نفر پاییز را صدا کند
تا مریم‌ها را
بر لبِ طاقچه بنشاند
کسی که دست‌هایش بوی باران می دهد

کسی که هم‌نام پاییز است و
بی‌امان
از سقف دلتنگی
بر دلِ من
می‌چکد

آیا کسی هست
که مرا بشناسد
و از ردپاهایم
غم‌هایم را
به رگ‌های بلوط تزریق کند؟

آیا کسی می‌تواند
وزن فاصله را
در هیچ‌کس ضرب کند
و حاصلش را
به سکوت بسپارد؟

و آیا کسی می‌تواند
«منها» را از «جمع»
تفکیک کند؟
کم را از جمع؟
من را از ما؟

---

دیدنت ساده‌ترین کار جهان است
و این شاید اتفاقی کهنه‌ست
که بر مثلِت خیالم نشسته
و هر غروبِ تا غروب دیگر
مرا به آینه می‌سپارد

نمی‌دانستم
دوری یعنی دو نیم شدنِ جمجمه
یا وقتی که نیستی
ریه‌هایم چرا سرفه‌هایِ پیاپی را
بهانه‌ای برای نبودن می‌کنند؟
یا دیوانه چرا دیوارها...