متن حجت اله حبیبی

تو رفتی ، بی آنکه ، برگردی ، ببینی چشمم ، پشت سرت آب می ریخت . حجت اله حبیبی

چی شد، فراموش کردم ، باید فراموشت کنم . حجت اله حبیبی

برای از تو نوشتن، دو چشم هم کافیست ، نگاه کنی که از کجا به کجایی؟! حجت اله حبیبی

گاهی، فراموش می کنیم که از خاکیم ، به خاک می اُفتیم ، در خاک می خفتیم ، که ظلم می کنیم . حجت اله حبیبی

وقتی ضَمین آدمی ، زمین است ، چرا با تکبّر پا بر آن می کوبیم . حجت اله حبیبی

سکوت ، زیبا ترین کلام عاشقانه ، که با نگاه بیان می شود . حجت اله حبیبی

اگر دَمی ، آدمی ، به دَمی، وابسته نبود حتی دَمی ، سجده نمی کرد ، خدا را آدمی ،
حجت اله حبیبی

دریا ، زتو آموزد ، آرامش و طوفان را
وقتی که تو می خندی ، آن دَم ، که تو می گریی . حجت اله حبیبی

آرام تر از دریا ، سر سخت تر از موجیم
بنشین و تماشا کن، آرامش طوفان را .
حجت اله حبیبی

غروب، فرصت تجدید خاطره هاست
شفق، بوسه زند شانه های کوه . حجت اله حبیبی

کاش ، عصر جمعه تو بودی ، تا غروب، اینقدر دلگیر نباشد . حجت اله حبیبی

اگر از خاک نبودیم ، این همه شیشه خُرده نداشتیم . حجت اله حبیبی

کاش، هوا ابری بشه ، تا آسمون، تنها نشه . حجت اله حبیبی

وقتی ، دلت گرفت ، با گلدان خالی درد دل کن ، اما سراغ کسی نرو . حجت اله حبیبی

وقتی رفتی گرم بود و از چشمانم عرق می ریخت ، باور نمی کردم رفتنت چشمم را به هم ریزد . حجت اله حبیبی

کاش از خویش می بریدم ، به تو می پیوستم ، تا تنها ، در اْفق گام بر نداری . حجت اله حبیبی

رَفتنِ خورشید را ، باور مکن ، من هنوزم چشم به راه جاده ام . حجت اله حبیبی

در آن حصارِ غمزده ی شب ، گریستم، وقتی ، غروب ، رفتی و در مِِه ،گم شدی . حجت اله حبیبی

وقت رفتن، بر سنگی نشستی و من سنگ شدم ، شاید روزی ، رفته ای ، بر من تکیه دهد . حجت اله حبیبی

دیریست ، می اندیشم به آخرین صفحه ی کتاب کوچ ، که خزان ، چقدر بی رحم است . حجت اله حبیبی

سکوتِ صبورِ رفتنت ، شکست ، ومن ، های های بر این شکست گریستم . حجت اله حبیبی

رَفتنِ بعضی ها ، هوا را نفس گیر می کند ، تا اَبر بر چشمان منتظر بنشیند ! حجت اله حبیبی

تو رفتی ، در هر قدم ، نفسم تنگ تر و تنگ تر می شد ، تا از خویش به تنگ آمدم ، تو را ندیدم . حجت اله حبیبی

کابوس رفتنت ، خواب را از چشم نرگس ربوده ، بدین خاطر همیشه بیدار است . حجت اله حبیبی