می نویسمت✍️ که یادم بماندیادت چه کرد. باقلم 🖋 زمان برایم متوقف است ، هم تورو دارم وهم جوانی م را... بدون 🖋 قلم امروز را دارم؛ یک آدم میانسال با مو ومحاسن سپید وقبری از آرزوی داشتنت که در گورستان دلم دفن شده... اما درهردوحالت دلتنگ توام ؛ چه...
چشمهایم را میبندم تورا به خودم دعوت میکنم با کمی مکث کنارم مینشینی؛ سی دیِ دکلمه های شکیبایی را پِلی میکنم ( حال همه ما خوب است ، اما تو باور نکن). نفسی عمیق میکشم ودراین دم وبازدم از بوی سیگار حسین پناهی هنگام خواندنش که استشمام کردم سرفه ام...
به وقت وداع وقتی باران خاطره شروع به باریدن میکند؛ واژه ها درگِل افکار گیر میکنند و قدم ازقدم برنمیدارند اینجاست که سکوت به شکل قطرات مُرواریدی از ناودانی چشممان غلطیده وروی گونه خودنمایی میکندودرآن لحظه سیل اندوه ، غمی سنگین ونگاهی دوخته شده به مسیری که راه برگشت برای...
قبله م را گم کرده ام مادرانه دعایم کن اوایل اقامه ت به یادم باش که سلام آخر دیر است فراموشم کنی به قنوت نرسیده شک نکن کار من تمام است!؟ ✍️ رضا کهنسال آستانی
نه خودنویس به دست داشت و نه روان نویس لای انگشتان هنگام نوشتن!؟ نمیدانم؛ خودکار کم رنگی به کف داشت یا شاید هم مدادی رنگ پریده... اما هرچه بود ،کاغذ نگاشته اش همیشه لکه جوهری داشت و هم آنهم بود علت ناخوانائیش...؟! به گمانم مشکل از لیقه چشمانش بود... مُرکب...
