متن شمشاد

ارکیده متشخص است و اتو کشیده
بر سر سنگ‌اش می‌برند
شقایق خونین است و چروک
به پای خود به صحراست
نسترن خود را جوجه تیغی می‌پندارد
مریم مقاومت باکرگی می‌کند
شمشادها پابلندی می‌کنند بر سر دیوار حیات
داوودی هر پاییز میکل‌آنژ میشود به تراشیدن خویش
اکنون نوبت توست ای یاس...

نخل ارمیده


صیاد می شوم که تو آهوی من شوی
فریاد می شوم که تو کوکوی من شوی


ویرانه گشته ام ولی از فصل دیگری
آباد می شوم که پرستوی من شوی


من یک چنار خشک تو مثل صنوبری
شمشاد می شوم که به پهلوی من شوی


با چین دامنت...

باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

شمشاد سایه پرور من از که کمتر است؟

درخت شمشاد را دوست دارم
که سبز وسر پا درون برف
به انتظار نشسته است
برای بهار