متن کوتاه

مجبور نیستی خودت روبه هر کسی اثبات کنی

اینکه مردم نشناسند تو را غربت نیست

غربت آن است که یاران بِبَرَندَت از یاد

پر کرده ام از عطر هوایت چمدان را
در شهر شما تحفه محبوب همین است

خاطره هَرچقدم شیرین باشه بازطَعم حَسرت میدع

به روز ِ معرکه ایمِن مشو ز خصم ِ ضعیف

که مغز ِ شیر برآرد چو دل ز جان برداشت

برق نگاهت، افزایش می دهد پمپاژ قلبم را ...

شکوفه می دهد
در بهار عشق
انتظار دیدارت

شیرین می کند
تلخی نبودنت را
قند خاطره ها

میجنگم اما التماس نمیکنم

گاه آن کس که به رفتن چمدان می بندد
رفتنی نیست! دو چشم نگران می خواهد!

جانم فدای قلب مهربانت مادر عزیزتر از جانم
تولدت مبارک

تنهایی رو به دوستی های تقلبی ترجیح میدم

صداقت، بهترین خط مشی زندگی است.

شرمنده
وجدان روزگار
از مظلومیت کودک فقر

دلبر آمد پی تعمیر دل ویرانم

لیکن آن وقت که این خانه ز تعمیر افتاد

افطار می کنم
روزه ی عشقم را
به دعوت لبخندت

اغوش توست خانه ی من راست گفته اند
که هیچ جا ، خانه ی آدم نمی شود

زبان روزه خدایا نمی کند باطل
مدام حسرت وصل نگار را خوردن؟؟

یه قاضی وجود داره به اسم زمان
که هر کسی رو سر جای خودش می نشونه...

دَر کِلاسِ عاشِقی شاگِردِ نو پایَت مَنَم
می نِویسم با غَلَط: «مَن دوصطَط دارَم فَغَت

بە ضریح چشمانت
دخیل بستم.
گاهی نیم نگاهی
حضرت شفا.!

محمد قیصریان

به کار دوستی ات بی غشم ، بسنج مرا
به سنگ خویش که عالی ترین عیار تویی

غم دنیارو کی کشید آنکه چای خورد سیگار نکشید!

من اهل چایی نیستم اما تو دم کن
از چشمهایت استکان دیگری را