تروجن

دلم شکست، اما تو مرهم شدی.

در خلوتِ باران، با تو حرف می‌زنم؛ بی‌آنکه کسی بفهمد.

من دعا می‌کنم… و تو امیدم را می‌سازـی.

خدایا، اگر پاسخی هست، در سکوتِ من پیدا کن.

رازِ من همین است: تو را دوست دارم.

آرامشِ من، نامِ توست.

زندگی کوتاه است؛ پس عاشقانه‌ترش کن.

هرچه می‌گذرد، من بیشتر می‌فهمم: حقیقت، مهربانی است.

عشق، دلیلِ سکوتِ جهان است.

اگر عشق معنا دارد، در نگاهِ توست.

دلم فقط یک آدرس دارد: تو.

عاشقانه‌ترین اتفاقِ عمرم، نزدیک‌شدنِ تو بود.

تو که آمدی، ترانه شد هر دمِ نفسِ من.

من، تمامِ راهِ توام… تا وقتی تو باشی، دلم گم نمی‌شود.

باران باش و ببار
مپرس کاسه های خالی از آن کیست . . .