این هفته نیز در گذرنامهی روزهای خالی مهری نخورد. و رفت. من مانده ام و چمدانی پر از بلورهای انتظار... در آستانهی ایستگاهی دیگر به انتظارِشنیدنِ آوایی که از دلِ شب سر بر آورد.
این متن را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.