با تمام جوهره ی وجودم در...

با تمام جوهره ی وجودم در آغوشت می گیرم؛ و می گویم: تو جهانی از زیبایی برایم ساختی؛ بی آنکه خودت بدانی!
تو معنی عشق را در میان بی رحمی های دنیا به من آموختی؛ بی آنکه خودت بدانی!
تو به من احساس بخشیدی؛ بی آنکه از احساسم خبر داشته باشی...
تو خیال خواب و بیداری ام شدی؛ بی آنکه خودت بدانی؛
من با تو به دست آوردن و دل بستن را تجربه کردم؛ در عین دوری از تو؛
و طعم دوری از تو را چشیدم؛ در عین نزدیکی به تو...
من تو را فهمیدم از فرسنگ ها فاصله،
من غم واقعی را چشیدم؛ در غربت تو...
من شیرینی خیال را در هر لحظه بی مانندِ خیالت دیدم؛ در عین اینکه هیچ بخشی از این رویا حقیقی نشد...
من دوست داشتن را با تو آموختم؛
معنای عشق را با تو آموختم؛ شیفتگی ، جنون، نرسیدن، حسرت و فراموش نکردن تا ابد و یک روز...
من دلتنگی را با تو آموختم؛ آنگاه که بی دلیل اشک هایم جاری شدند و قلبم به تپش افتاد...
من زیبایی ام را با تو شناختم؛ آنگاه که از طرف چشمانت به خود خیره شدم...
من تکلم چشم ها را با نظر به چشمان تو تجربه کردم؛ آنگاه که با نگاه به چشمانت از دور دریافتم که چقدر در عشقت غرق شده ام...
من ارزش شعر را در غیاب تو فهمیدم؛ آنگاه که برای ترمیم زخم دوری ات به بیت های حافظ و پناهی پناه بردم؛
من عمق لبخند را در تو دیدم؛ آنگاه که حس کردم تو هم همچون من خیره در چشمان و روحم هستی؛
من درد را با تو آموختم؛ آنگاه که به غریبه ای به چشم رقیبم می نگریستم...
و از دست دادن را با قلب و روحم حس کردم؛ آنگاه که تو از برای دیگری شدی...

تو تمام زندگی ام شدی؛ اما دریغ، بی آنکه خودت بدانی!...