بیو خنجر خوردن

هر کس که رسید، خنجری بر دوشش
خون می‌چکد از واژه‌ی در آغوشش

تیرِ نهایی را بزن، ای جلاد
تا روحِ من از این قفس شود آزاد...»

نوری به خلوت این شب اختر نمانده است
هر طرف دشمنی است و یاور نمانده است

دریای بغض و غصه به جانم خروش کرد
قویم شکست طاقت و لنگر نمانده است

از نای خسته نغمه شادی نمی تراود
دیگر نوای مستی و ساغر نمانده است

گفتم که عشق مرهم دردم...

عشق زیبا می شود ..... وقتی به آخر می رسد
جانت حاضر می شود وقتی به خنجر می رسد

در این قلبم غمی باشد نشان از دلبری باشد
از آن عهدی که بستیم به پشتم خنجری باشد

دلم غمگین نشو پایان ندارد دل شکستن ها
تو که در رگ رگت پیمان شکن ها یاوری باشد

زخم عمیق حنجره،
بر اثر عربده هایی از جنس سکوت!

فاطیماه نویسنده وشاعر

عادت به خنجر خوردن از نادوستان دارد
چیزی نمی‌گوید... چرا که قصه طولانی‌ست!