بیو شرر

وقتی تو را که دیدم آتش به جانم افتاد
جانم به لب رسید و پنهان دگر نماند

گفتم ز عشق بگریز، خندید و گفت: «دیر است»
در سینه غیر نامش، نقشِ دگر نماند

هر بار خواستم باز، از کوی او گریزم
راهی به غیرِ زلفش پیشِ نظر نماند

یک عمر...

عشقی که در این دل هست دل را به نهایت برد
این عشق تو چون خورشید دل را به قیامت برد

از کثرت نالیدن جان را به لب آوردم
این ناله ی جان فرسا جان را به شکایت برد

جان را به لب آوردم، آن زلفِ تو سر می برد...

دوزخ شَرَری ز رنجِ بیهودهٔ ماست

گویند که سوزد دل عاشق به جهنم
سوزنده‌تر از هجر تو بر دل شرری نیست