از چه رو موجِ بلا در غمِ ویرانه ماست؟ او ندانست که دریاچه پریخانه ماست لب دریای جنون، آخرِ شهنامه ماست قایقی هست که اندازه پروانه ماست تا که امواج بلا برد به دریا ما را دائما موج سواری حظ روزانه ماست در تلاش است رُخَش را بزند بر رخ...
گر به کوهی گذرت خورد به فرهاد بگو شوقِ شیرینِ تو در شورِ ادیبانه ماست
شمع همدم بود با پروانه تا آمد نسیم این سخن چین شمع من را قاتلی دیوانه ساخت [مهدی فصیحی رامندی]