شعر پندآموز

گر خواهان پیشرفتی کم و بیش***سحرخیز هستی در حد شیش
امورت بلنگد ز بهر مهر و فیش***تو را پند گویم تا بدانی که بیش
گر خواهی رود کارهایت به پیش***چاره در قالب مهر است و ریش
جز این ها زمان هرگز هدر مکن***این تو و این تسبیح یالا به پیش

چه شیر در بیشه،یا یوز پلنگ کویر باشی
عقاب تیز پرواز یا شاهین
ببر بنگال یا پلنگ حتی اگر فیل باشی
حاکم یا وزیر یا رستم دلیر باشی
شاه شاهان خسرو پرویز باشی
عاقبت در کنج گور زیر تلی خز و خاشاک
حتی اگر مالک عرش و زمین باشی

اگر روزی به دانش در فزودی
ز نادان تنگ روزی تر نبودی

به نادانان چنان روزی رساند
که دانا اندر آن عاجز بماند

بخت و دولت به کاردانی نیست
جز به تائید آسمانی نیست

اوفتاده‌ست در جهان بسیار
بی‌تمیز ارجمند و عاقل خوار

کیمیاگر به غصه مرده و رنج
ابله...

آن کس که بدم گفت، بدی سیرت اوست
وان کس که مرا گفت نکو خود نیکوست

حال متکلم از کلامش پیداست
از کوزه همان برون تراود که در اوست