|نیمکَت| آن روز را یادت هست؟ دومِ مهرماه بود. از سینما برمیگشتیم. دلم هوسِ بستنیِ عروسکی کرده بود! گفتی برویم پارکِ لاله. رفتیم، نشستیم روی نیمکت و تو بستنی خریدی، کمی هم غذای گربه خریده بودی ، منتظر بودی گربه ها جمع شوند تا غذایشان را بدهی.. کارِ همیشگیات بود!...
بغلت را به من بده در میان این همه بی کسی در میان این همه خستگی بغلت را بده تا گم شوم در امانِ دستانت در پناهِ آغوشت بغلت یعنی فراموشی دردها یعنی پایان شب های سرد یعنی بودن در لحظه ای که فقط آرامش است بغلت یعنی بی زمان...
چی از این غم انگیزتر... لابلای واژه ی شعرها تو را بخوانم... قافیه بسازم از خاطرات در کافه های بارانی شهر... شجریان شوم برای صدایت... و به تصویر بکشانم همانند فرشچیان جادوی چشمانت را و همچون شاملو با هر واژه دلبری ات را به جان بخرم اما تو در گوش...
