متن آریایی

کشم نقاشی بال وپرت را
رخ ماه و دو چشم دلبرت را

شبیه کودکی بی مادر از درد
کشیدم روی سینه ام سرت را

من آن عاشق تویی معشوقه من
بخواب آرام به روی سینه ی من

بیا فریاد این دل را تو بشنو
که بشکستن دل بی کینه من...

نوروز همایون
نوروز، نماد جاودانِ نو شدن و ازسرگیری جوانیِ جهان کهن است، یادگار جمشید خردمند پدر ایرانیان، این آیین افسانه ای، روشنی بخش همچو پاکی آتش زرتشت، یادآور مهرورزی میترا، این نماد شکوه و شادمانی آریایی ها، بر ایرانیان پاک پندار؛ راست گفتار و نیک پندار همایون باد.
نوروز...

آب و باد و، خاک و آتش، می‌نمایند این صدا:
تا هماره، زنده بادا کشورِ ایرانِ ما

کشوری که: مردمانش، «عشق» را سرلوحه‌اند
مهرورزی‌هاست رسمِ کیشِ مهرِ سینه‌ها

«سرزمینِ آریایی»؛ «سرزمینِ مادری»
خاکِ گلگونی که هست از خونِ یاران، باصفا

ایران زمین، مهد فرهنگ و هنر
سرزمینی کهن، با دلی پر از مهر

از زرتشت و مهر، تا فردوسی و خیام
همه گویند از ایران، با شور و با سلام

آریایی نژاد، با رگ های پُر شور
در هر نفس، فریاد زنند، عشق و شعور

آتشکده ها، روشن، در دل...