متن حجت اله حبیبی

شیرینی فرهاد
مرا
خواهد کشت
از بس
که
لطیفه گو شده
با زن ها .

قند خونم افتاد،
به کمی
شربت دیدار تو
محتاجم من .
حجت اله حبیبی

آمدم
دیدار خود
امّا
کسی
خانه نبود .
حجت اله حبیبی

می خندم ،
به دنیایی
که
چیزی برای خنده ندارد .
حجت اله حبیبی

گریه
داغی است
بر دل
و
خنده مِهری بر لب .
حجت اله حبیبی

خنده ات را
می خرم
با اشک چشمم،
بی شمار
ای دل دیوانه
تا صبح پرستو ها
ببار .
حجت اله حبیبی

تا نگاه خزان ،
به جنگل ریخت
غنچه خندید
و باغ پر پر شد .
حجت اله حبیبی

پاییز ،
می وزد
بهار ،
می ریزد .
حجت اله حبیبی

غنچه لرزید ،
باغ پرپر شد
تا نگاه خزان
به کوه افتاد.
حجت اله حبیبی

در فکرِ کوهم..
تخیلِ واقعی..
نه خیالِ خام..

وقتی با خنده شروع می کنی ،
بهار می شکفد در دل
اما
پاییز
طعم تازگی گریه ات را دارد.
حجت اله حبیبی

انارِ خنده ی تو
طعمِ برگِ غم دارد
بهار سر به گریبان
درخت می بارد .
حجت اله حبیبی

اشک را
در انحنای خنده پنهان می کند
دختر مهتاب ،
تا مخفی نماید غصه را .
حجت اله حبیبی

شیرین تر از انار،
به عالم ندیده ام
جز خنده ی ملیح تو
ای صبح انتظار.
حجت اله حبیبی

حلال چشم مستت ،
گریه ام باد،
اگر
یک دم
انار خنده باشی .
حجت اله حبیبی

باز
می خندم ،
شاید خنده ام ،
سر گذارد
روی دوش ،
گریه ها .
حجت اله حبیبی

شده
یک روز بخندی
که
غمت محو شود ،
من که از روز ازل
خنده کنان ،
می گریم .
حجت اله حبیبی

زندگی
خنده ی سیب است ،
به آوازِ نسیم ،
عاقبت
خنده کنان
فصل انار ، خواهد شد.
حجت اله حبیبی

عشق
مرز خنده و گریه است،
گاه
با گریه آغاز می شود
و گاه با خنده ،
مهم پایان است،
خندان یا گریان .
حجت اله حبیبی

فصل پایان تمام غصه ها هم می رسد
پس مهیا شو
برای بوسه ای .
حجت اله حبیبی

خوشبختی انسان را
لبخند
کند تضمین ،
برخیز و قدم بردار،
تا کی
به جهان غمگین .
حجت اله حبیبی

دنبال چه می گردی،
در تاب و تب دنیا ،
یک خنده به روی گل
خوشبختی ، عالم باد.
حجت اله حبیبی

لب گشا ،
خنده بزن ،
تا که جهان،
بوسه بر خنده ی تو
وقتِ سحرگاه ، زَنَد .
حجت اله حبیبی

در پس
این خنده ها ،
یک جهان
غم
خفته است .
حجت اله حبیبی