متن حجت اله حبیبی

خوشبختی انسان را
لبخند
کند تضمین ،
برخیز و قدم بردار،
تا کی
به جهان غمگین .
حجت اله حبیبی

دنبال چه می گردی،
در تاب و تب دنیا ،
یک خنده به روی گل
خوشبختی ، عالم باد.
حجت اله حبیبی

لب گشا ،
خنده بزن ،
تا که جهان،
بوسه بر خنده ی تو
وقتِ سحرگاه ، زَنَد .
حجت اله حبیبی

در پس
این خنده ها ،
یک جهان
غم
خفته است .
حجت اله حبیبی

گاه ،
گریه
تقاص
ثانیه هایی را می دهد
که
نخندیده است.
حجت اله حبیبی

گاه
گریه
تقاص
ثانیه ای
خنده است .
حجت اله حبیبی

گریه ی امروز ،
تاوانِ
دلِ بشکسته ی
یک خنده است .
حجت اله حبیبی

خدا

پناه اولین و آخرینی ،
قراری ،
مأمنی ،
عشقی ،
یقینی .
حجت اله حبیبی

خدا
تنها ترین
تنهای
این شهر غریب است .
حجت اله حبیبی

فردا
قرار و انتخاب
امروز
روز زندگی است .
حجت اله حبیبی

سرفه می کرد، کلاغ
برف ، می خندید
گوله برفی ، در آب می رقصید
برف از درد ، می پیچید
سرفه ،آب ،
گوله برفی مُرد،
و کلاغی، به کوه می خندید .
حجت اله حبیبی

برای خودت
کم نذار
که
فردا
نگن کم گذاشت .
حجت اله حبیبی

رَفتی ،
رُفتی ،
خاطرات گذشته را
با اشک. .
حجت اله حبیبی

آتش انداخت
اندر دل،
با نگاهی
خشک و تر را
سوخت.
حجت اله حبیبی

نرو !
پشت سرت
اشک می ریزم .
حجت اله حبیبی چک

لب
به لب می گذاشت
ثانیه ها،
در سکوت
عشق می رویید .
حجت اله حبیبی

حرف ها
می رسد،
بی صدا،
گوش،
سخن چین است .
حجت اله حبیبی

وقتی
می خندی ،
کو
کجاست
حوری
در افق محو شد، پلیدی ها
سخنی از بهشت اینجا نیست .
حجت اله حبیبی

چمدان اشکم را
ببند ،
راه
طولانیست .
حجت اله حبیبی

گَرده ها را
زنبور ،
گِرد کرده در کندو ،
غنچه رویایی ،
قطره ای ، بی شمار ،
از یک گُل .
حجت اله حبیبی

بعد رفتن /کوچه / سکوت / اشک/
چشم دوخت به راه/
قصه می بافد / پنجره / در هیاهوی سرد تنهایی .
حجت اله حبیبی

در افق
کوچه پنهان
محو ،
تنها ،
دو راهی ها ،
اشک
گویا درست می آمد ،
دل ولی
اشتباه می رفت.
حجت اله حبیبی

بعد از تو
عکسی مبهم
می شوید
مشتی خاطره را،
دالان ،
کبودی ،
افق
سرک می کشد آینه را ،
زرد ،
پژمرده ،
نقاش چشمانم .
حجت اله حبیبی

ابر لنگان ،
رعد خسته،
برف
آب می شد ،
کار
بی کار ،
زندگی
تعطیل است .
حجت اله حبیبی