متن حجت اله حبیبی

برف
در اضطراب ،
چاله ها ، پُر ،
خیابان خیس،
سر به زانو نهاد ،
کودک،
می خورد غم ،
ولی چه سود،
ساندیس.
حجت اله حبیبی

باز ، مِشکی ،
قلم در دست،
خاطرات کلاغ را
خط زد
با مدادی به سرخی ماتم،
زخم کاری
به جان آدم زد
حجت اله حبیبی

کاش در اشکت ، شریک بودم ،
وقتی از سر شوق می گریی !
حجت اله حبیبی

پاییز
نمی خواست
رنگ عوض کند
می ترسید
جای قناری
فروخته شود .
حجت اله حبیبی

باران
بند آمد ،
دلش
بند نشد
به خیابان زد
تا
تنهایی اش را بجوید .
حجت اله حبیبی

تنها
تنهایی است
که
حال مرا می گیرد
در
فالِ قهوه ی سردِ آرزوها .
حجت اله حبیبی

پسین بود،
خورشید پس ابر
بارون، نم نم
و خیابون که تو را دعوت کرد،
و من
از پشت غبار
« خویش» را گم کردم .
حجت اله حبیبی

تنهایم ، تنها ،
امّا
عشق ، رهایم نمی کند !
حجت اله حبیبی

روزی
در کتاب خواهی خواند ،
یکی بود ،
امّا
تنهایی
امانش نداد .
حجت اله حبیبی

تن ها ،
تنهایی را می چشند ،
وقتی
دست در جیب قدم می زنند .
حجت اله حبیبی

ماه می گرید
وقتی ،
حوض
با ماهی
قهر می کند .
حجت اله حبیبی

بی جهت نیست
که
تنهاست سپیدار بلند
همه
از خویش گریزان و
گریزان تبر.
حجت اله حبیبی

رَفتی
و
رَفتم
در خاطرات گذشته
حیف !
عکس ها ،
بارونی شدن .
حجت اله حبیبی

زمستون ،
برف ،
کولاک
سرما ،
باز جمع اند ،
و من
تنها خودمو به آغوش می کشم.
حجت اله حبیبی

بارون که زد
فراموش کردم،
چای دم کنم
بی تو
قهوه ام ، تلخه .
حجت اله حبیبی

خدا تنها
تو هم تنها
منم تنها
بیا تا سفره اندازیم
بهر شادی دل ها.
حجت اله حبیبی

آه !
ای ماه
کجایی
که
دلم گم شده است .
حجت اله حبیبی

با تو
تنها
در نگاهی
همسفر بودم
ولی
آتشی
بر خرمن جانم نشانده
آن نگاه.
حجت اله حبیبی

پاییز
دلتنگ تر از من است
رهگذران
سکوتش را می شکنند .
حجت اله حبیبی

تنها ،
تنهایی است
که
تو را می فهمد .
حجت اله حبیبی

وقتی
سکوت می کنی ،
همه
فکر می کنن
تو
راضی هستی .
حجت اله حبیبی

باید
آموخت
تنهایی را
باد
برگ ها را ،
در هم می ریزد .
حجت اله حبیبی

برای یکبار هم که شده
با دلت
عاشق شو
نه
با چشات .
حجت اله حبیبی

کاش
کمی
سر می گذاشتم
روی شونه ی بارون .
حجت اله حبیبی