شاعرنیستم و بلد نیستم شعر را فقط قلم در دست میگیرم و تا کاغذ میبیند ، دوان دوان می آید و مینشیند جلویم و رژه میروند در ذهنم، آنچه دیده ام، شنیده ام، لمس کرده ام، هر آنچه ازغم،شادی،عشق،آغوش،بی تفاوتی،خشم و داد و هوار بی عدالتی در کوچه های خانه...
امشبم مثل خیلی شبا نگام خیرهست به سقف ذهنم یهسره داره صدا پخش میکنه نه آهنگه، نه حرفای بقیه فقط خودمم با خودم. هی سوال، هی تصویر هی «چی میشد اگه...» نه خستم، نه بیدار یه جایی بین بودن و نبودنم که هیچجوره آروم نمیگیره. تو روز، قشنگ قانعش...
