متن زیبا متن اشعار کلاسیک

امشب، ماه از قابِ
پنجره بیرون آمد
و روی میزِ خوابم
یک مشت ستاره جا گذاشت.
حالا شب، آرام روی شانهٔ
جهان خوابیده است

وقت وداع کردنت بر رخ من نظر مکن

به چشم این شکسته دل نگاه بی خبر مکن

سیستان، تویی شکوهِ دیرینِ زمین
سرسبز به یادِ رودِ شیرینِ زمین

هرچند که بادِ رنج بسیار وزید
ماندی تو هنوز، فخرِ زرّینِ زمین

زندگی، درد قشنگی ست
که بر باور ما می‌بارد
و سرانجام ظریفی ست
که در خاطر ما می‌ماند.
زندگی، شوق گلی رنگین است
روی سرشاخه ی امید به خدا

خدایا کاسهٔ خالیِ دلم را
زیر باران رحمتت گذاشتم؛
اکنون دریا از دلم
سرریز می‌شود.
پرسیدم:
نشانیِ خدا کجاست
پیرمردی لبخند زد؛
و دست بر قلبش گذاشت.
و اشاره کرد اینجا،
در قلب تو

رود مثل عاشقی ست که دیوانه‌وار
به سمت معشوق می‌دود،
حتی اگر بداند در آغوش دریا
محو خواهد شد، باز هم می‌رود.

انسان تشنه مثل لب‌های دو عاشق است که سال‌ها فاصله میانشان بوده،
هرنفسش فریاد می‌زند:«یک جرعه ازلبانت تمام کویرهای دنیا گل می‌دهند.»

آبادی مثل قلبی است که
دوباره عاشق شده،
خانه‌هایش مثل چشمان معشوق روشن، کوچه‌هایش مثل خطوط دستانش
گرم و پر از وعدهٔ ماندن.

اشک مهتاب هر شب نقرهٔ مذاب
بر گونه ی ستارگان می‌ریزد،
هر قطره‌اش داستان عاشقانه، یست
که آسمان از شدت دلتنگی
نمی‌تواند نگه دارد.

اشک یعنی بزنی دست به انکار خودت

عاشقش باشی و افسوس گرفتار خودت

عشق یعنی می توان پروانه شد
یک نگاه ساده را دیوانه شد

عشق یعنی یک سبد یاس سپید
نسترن هایی که دستان تو چید

عشق یعنی باور رنگین کمان
پر گرفتن در میان آسمان

️
عشق یعنی ما شدن یعنی خروج
قله ی این زندگی یعنی عروج

عشق یعنی عالمی...

دلتنگی یعنی نقشه‌یِ گربه‌ای

که تمامِ سهمش از سفره،

استخوانِ پلاک‌دارِ فرزندانش بود.

کنارت عالمی دارد غزل در باغ چشمانت
نمی دانی چه زیبایی شدم معشوق پنهانت

بیا امشب به بالینم مرا با شعر مستم کن
بخوان با صوت آوازت ببر تا شهر ایمانت

در من کسی هنوز

به کلماتِ نیامده

دلخوش است.

از بندبندِ این ترک‌ها،

نور سرایت می‌کند؛

گاهی شکستن،

شروعِ تماشاییِ ماست

تو از تبارِ لاله‌ای، من از تبارِ غصه‌ها
نشسته بر لبانِ من، مُهرِ سکوتِ رازها

تو از تبارِ عاشقی، من از تبارِ بادها
تو شاهِ عشق هستی و، منم غریبِ راه‌ها

تو رو خواستن یه احساسه
یه حسی مثل دلشوره
که وقتی نیستی پیشم
همه دنیام انکاره

یه راهِ بی سرانجامم
که مقصد رو نمی‌دونه
فقط لرزیدنِ دستام
تویِ دستات می‌مونه

مثِ بارونِ پاییزی
که رو شیشه می‌کوبه
همین که هستی و هستم
همین که پیشمی خوبه

نذار این حسِ رویایی...

عیدِ قربان آمد و جانا! منم قربانِ تو
جان و دل را می‌سپارم بر کفِ دستانِ تو


موجِ مویت می‌بَرد هوش از سرِ دنیایِ من
غرقِ عشقم در میانِ بحرِ بی‌پایانِ تو

ساحلِ آرامی و من مرغِ طوفان‌دیده‌ام
آشیان دارم فقط در سایه‌یِ مژگانِ تو

عیدِ من آن ساعتی باشد...

دو لب‌هایت چو گیلاسِ رسیده
دو چشمانت چو آهویِ رمیده

به چشمانت نگاهی کرده‌ام من
که بر جانم بسی آتش کشیده

چو می‌خندی شود روشن جهانم
از این لب‌هایِ شیرینِ گزیده

تو آن گل‌واژه‌یِ نابی که هر دم
به روحِ خسته‌ام رنگی دمیده

اگر پنهان شوی از دیدِ چشمم
نباشد...

عید قربان آمد و من هم شدم قربان تو
گرچه من دعوت ندادی پس مهمان تو
مفلسم آهی ندارم در بساطم ناگریز
این دل صد پاره و چشمان تر ارزان تو
عید قربان مبارک

آدم گرسنه
نان،در خیالشان چون خورشید است،
اما بر سفره‌شان سایه‌ای جز غبار نمی‌افتد.
معده‌هایشان طبلِ توخالی است
که با هر نفس فریاد می‌کوبد

داری میری برو دیگه
به دلداری نیازی نیست
برو دست خدا همرات
عجب بغضی گلو گیره

نمیشه زورکی باشی
برو از مرز تقدیرم
قسم خوردم دمِ رفتن
جلو راتو نمی‌گیرم

برو که خسته و بیزار
از این دنیایِ تکراری
نمی‌خوام سدِ راهت شم
تو که قصدِ سفر داری

نلرزیده صدام...

کودکی
با مداد کوتاه و دفتر پاره،
به آسمان نقاشی می‌کشد
اما آسمانِ او سوراخ دارد،
ابرهایش تیر خورده‌اند
و بارانش هرگز نمی‌بارد.

کوزه‌ای ترک‌خورده
لبخندش را ریخت
در دهانِ خشکیده‌ی کودک،
لیوانِ خالی
بر کف آشپزخانه غلتید
و خوابِ پرتقالی شیرین را دید.

سفره‌ی پاره خودش را کشید روی زمین
و از خجالت نقشِ گلیم‌های قدیمی را تکرار کرد.