متن فرانو

در امتداد جاده‌ای که
هر صبح
به عقب می‌رود
هندوانه‌ها
با مانیتورهای خاموش
از گلویشان سبز می‌شوند

مترسکی
با کت‌وشلوار براق
امضای الکترونیک
نشخوار می‌کند

روی سیم‌های برقِ هم‌زمانی
صدای نوتیفیکیشنِ پرنده ها
بال آسمان را کر کرده

باد
روی برگ‌های خیار
تکه‌های پلاستیک
و شعر عربی می‌چیند

و جوی...

دیر /
ولی فهمید /
تنها کلاش /
رویش کراش دارد /
سربازِ برجکی که داشت /
لب مرز و مرد شدن را /
به هم گره میزد !!

«آرمان پرناک»

چه رمانتیک است /
رسیدنِ باد /
به مانتوی ((«چشم دکمه ای»)) /
و تاکسی های شهر /
که لبِ پیاده رو
یک
به
یک
غش می کنند /
و چه رمانتیک تر است
سکوتِ من
و
سکوتِ خیابان !
«آرمان پرناک»

درشتِ درشت نوشته بود:
- چراغ خاموش،
زندگی کنید -
ریز ریز نزدیکش شدم
برایش دست تکان دادم
راننده،
مرگ بود
«آرمان پرناک»