متن ناصح ادیب

قد و بالای هایکوهایم را،
گل‌های رنگارنگ در بر گرفته ـ
تو مهمانمی!

غروبی پاییزی،
مرگ شاعری ـ
یتیم شدن شعر!

هایکویستی پُر احساس،
ساده و مهربان ـ
ناصح ادیب!

روزها کار نمی‌کنند و،
شب‌ها هم چراغی نمی‌افروزند ـ
شهروندان گورستان!

انسان ریاکار،
دو روی یک سکه است ـ
بی‌اعتمادی!

آغوشت بهشتی‌ست
که به سوی جهنمم می‌بَردم ـ
شکستن مرز!

زنی به اینجا می‌آید،
بهشت نزدیک می‌شود ـ
بوی میخک!

جوانه‌ی ترس،
دو انتخاب دارد ـ
بهشت و دوزخ!

شبی بهاری،
دیدار ماه و دریا ـ
وعده‌گاه!

تفاوت سن،
میانشان زمین تا آسمان ـ
سرنوشتی سیاه!

لغو عهدنامه ـ
انتخابی نو ـ
تولدی دیگر!

تو در را بر رویم می‌گشایی،
بازگشت از سفر ـ
چه رویای شیرینی!

می‌بارد بر دلم،
بارانی عاشقانه ـ
از چشمان تو!

به حساب نمی‌آیند،
اشک‌هایی که ریخته‌ شدند،
در سالیان غربت!

جنگ پیر نمی‌شود،
عُمر را کوتاه می‌کند ـ
هر چه صیقل بخورد!

شدت گرمای خرداد ماه،
آخرین روز انتظار ـ
مرگ بازنشسته‌ای!

گنبد آبی آسمان را،
وعده‌گاه ساخته‌اند ـ
دو توده‌ی ابر!

سپیده‌دمان،
لحظه‌ای می‌خواهد برای مُردن ـ
روزی سیاه!

چه درد‌ی سخت‌تر است،
از این درد ـ
حلبچه!

تنها با یک نَفَس،
همه‌‌ی ما را اسیر کرده است ـ
دست سیاه کرونا!

با انگشتش می‌گشاید،
دگمه‌‌های سینه‌ی بامداد را ـ
پرتوی آفتاب!

پس از نُه سال،
نهال امید به بار آمد ـ
تک‌فرزند دل!

شب‌هایش تاریک و تلخ‌اند،
که ماه هرگز در آن طلوع نکرد ـ
زنی سیاه‌بخت!

رنگین‌کمان کمربند کرده است،
ابر هم دستمال به دست گرفته ـ
در اردیبهشت ماه!