متن ناصح ادیب

وعده‌گاه شبی بهاری،
لبخند می‌زند ماه ـ
ستاره‌ای هم ترانه می‌خواند!

به شهر نمی‌رسند،
یک به یک می‌ریزند ـ
خواب‌هایم!

نسیم آبیدر است،
ریخته به گلوی هایکو ـ
طنازی زنی!

عمرم را بخیه می‌زند،
روز به روز ـ
تارهای سپید ریشم!

دیگر هیچ‌کس،
احوال تو را از من نمی‌پرسد ـ
بی‌خبر است مادرم!

سپیده‌دمی،
جیک‌جیک گنجشک‌ها به گوش نمی‌رسید ـ
در سوگ مادرم!

به میانه‌ی آب و رنگِ زنی،
خویش را یافتم ـ
نقاش شدم!

زورگوها بسیار شدند،
در این اقلیم ـ
به شماره نمی‌آیند!

تقدس خون شهیدان،
کردار نیک می‌طلبد ـ
که رنگ دهد!

نگرانی‌هایم،
به بن‌بست رسیده‌اند ـ
بر دوش ظن و گمان!

افتاده به دریای کبر و غرور،
چشمش هیچکس را نمی‌بیند ـ
نویسنده‌ای خودخواه!

جاهل‌ترین شاعران، منم،
به دنبال ردِ باد افتاده‌ام ـ
در شبی سیاه و تاریک!

تا که تو نیامدی،
او هم دیگر نیامد ـ
نسیم شعر!

درس‌های زندگی را می‌نویسم،
از سرم می‌گذرند ـ
آنها را نمی‌فهمم!

پرچینش، جهنم،
باغبانش، پیر ـ
ریزش گل!

نی‌لبکی است بر لب زندگی،
خستگی‌اش را می‌نوازد ـ
سالیان درازی‌ست، کارگر!

آسمان رودوشی آبی رنگی پوشیده است،
با پیراهنی از نرگس ـ
قدم می‌زند اسفند ماه!

هیچ‌کس صدایش را دوست ندارد،
خواننده‌ای بد صداست ـ
خرمگس!

چون پهلو افتاد،
بالش ماه شد ـ
کوه!

دو رودخانه‌ی شراب‌ست!
با خوش‌ترین طعم ـ
پستان‌های زن!

شمشال می‌نوازند انگشتانم،
تار تار موی زنی ـ
رقص می‌کند!

عروسی خجالتی‌ست،
به انگشت آفتاب آب می‌شود ـ
برف!

قهقهه‌ی خنده‌ی زنی‌ست،
که می‌ریزد به دل شب ـ
مهتاب!

انگشتان دست مَرد،
زیارت پستان‌های زن ـ
صفا و مروه!