متن ناصح ادیب

دور و دراز شد،
همچون روزگاران خیلی دور...
دیدار تو!


شعر: ناصح ادیب
ترجمه : زانا کوردستانی

نمی تواند سر بلند کند،
درخت زرد آلویی ست شرمگین...
آن زن زیبا!


شعر: ناصح ادیب
ترجمه : زانا کوردستانی

شعری ست کوتاه
نشسته بر گل های پیراهن زنی...
پروانه!


شعر: ناصح ادیب
ترجمه : زانا کوردستانی

در جستجوی ماه بودم
که دیدم افتاده است درون رودخانه،
یک شب!


شعر: ناصح ادیب
ترجمه : زانا کوردستانی

راه های مالرو را در پیش گرفته اند
برای لقمه ای نان،
کولبرها!



شعر: ناصح ادیب
ترجمه ی اشعار: زانا کوردستانی

فاجعه است، فاجعه!
وقتی که فریاد و ناله ی مستمندان 
قلب و روح و وجدان
هیچ صاحب منصبی را به لرزه در نمی آورد.


شعر: ناصح ادیب
ترجمه ی اشعار: زانا کوردستانی

با مرگ من،
سکوت تو پایان می یابد!
من این شعر را گواه می گیرم،
که بعد از مرگم،
تو به سخن در آمدی!



شعر: ناصح ادیب
ترجمه ی اشعار: زانا کوردستانی

چگونه قلبت راضی می شود
هر غروب،
کبوتر نحیف خیالاتم را
از نزد خود پر دهی؟!



شعر: ناصح ادیب
ترجمه ی اشعار: زانا کوردستانی

تنها برگی کافی ست
برای نصب تابلویی
جهت نشان دادن اوج زیبایی
فصل پاییز...





شعر: ناصح ادیب
ترجمه ی اشعار: زانا کوردستانی

تره ی زلف پر مهر زن،
فرمانبردار هر راهی می کند
اسب چموش را...


شعر: ناصح ادیب
ترجمه ی اشعار: زانا کوردستانی

بر شاخه ی درخت زیباست،
اما در دستان تو زیباتر،
چون روی ماه کودکی،
گردوی نو رسیده!



شعر: ناصح ادیب
ترجمه ی اشعار: زانا کوردستانی

تاجی از گل است
بر سر زن کشاورز،
کلاه لبه دار...



شعر: ناصح ادیب
ترجمه ی اشعار: زانا کوردستانی

آب روان در جویبار را هم
دو پاره کرده است...
مرز!




شعر: ناصح ادیب
ترجمه ی اشعار: زانا کوردستانی

سرک می کشد از پنجره
به داخل خانه...
درخت گردوی پیر!



شعر: ناصح ادیب
ترجمه ی اشعار: زانا کوردستانی