روزی در روشنای خاموش خویش فرو...
زیبا متن: مرجع متن های زیبا کوتاه
امتیاز دهید
5 امتیاز از 1 رای
روزی،
در روشنایِ خاموشِ خویش،
فرو ریختم…
نه از اندوه،
که از آرامشِ بازگشت.
دیگر نمیجستمِ خود را در آینه،
در نگاهِ دیگران،
در واژهها و وهمها…
خودم را یافتم،
آنجا که سکوت
نامِ تازهای گرفت.
فهمیدم:
هیچ راهی نبود،
جز همین رفتنِ بیراه
جز افتادن،
و برخاستن از خاکِ خویش.
اکنون،
هر فاصله،
پُلیست از من تا من؛
و من،
دیگر غریبه نیستم.
علیرضا فاتح
ZibaMatn.IR
ارسال شده توسط