باران تویی ستاره تویی کهکشان...

باران تویی، ستاره تویی ، کهکشان تویی"
خورشید عشق و جلوه ی هفت آسمان تویی

زهرایی وستاره ی منظومه ی علی
حتی به عرش و فرش خدا روح وجان تویی

زهرا تویی که عالم هستی از آن توست
آری دلیل خلقت کون و مکان تویی

وقتی رسول حق به بَرت می‌کند قیام
بانو دلیل سجده ی کروبیان تویی

وقتی علی ز نام تو گیرد مدد، یقین
خیبر شکن تو هستی و حیدر نشان تویی

وقتی حسین مظهر آزادگی شده ست
آموزگار و مادر این قهرمان تویی

زینب اگر چه اسوه ی صبر ومتانت است
الگوی مادرانِ زمین و زمان تویی

اصلا خدا به خاطر تو آفریده است
افلاک را.... که شادی افلاکیان تویی

نامت به جسم خسته ما می دهد توان
بانو پناه خسته ی این ناتوان تویی

صدها غزل قصیده به وصف شما کم است
ازبس بلند سیرو بلند آشیان تویی

بانو زمین که جای شما نیست چون خدا
در هردلی نشسته ای در لامکان تویی

غربت دوباره می‌چکد ازچشم واژه ها
عالم پراست ازتو ولی بی نشان تویی

روزی که نقش خاک شدی پیرشدحسن
یافاطمه مصیبت آن قدکمان تویی

باشد حسین بی کفن و بی حرم حسن
این است ماتمی که برآن روضه خوان تویی