اس ام اس

به شهر نمی‌رسند،
یک به یک می‌ریزند ـ
خواب‌هایم!

نسیم آبیدر است،
ریخته به گلوی هایکو ـ
طنازی زنی!

تقدس خون شهیدان،
کردار نیک می‌طلبد ـ
که رنگ دهد!

تا که تو نیامدی،
او هم دیگر نیامد ـ
نسیم شعر!

پرچینش، جهنم،
باغبانش، پیر ـ
ریزش گل!

عروسی خجالتی‌ست،
به انگشت آفتاب آب می‌شود ـ
برف!

غسل حیض می‌کند،
هر سپیده‌دم ـ
زنی باغبان!

غروب رودخانه،
پروانه‌ی سیاه ـ
وعده‌گاه غروب!

قصه‌های شِن،
گواه احوال بیابان است ـ
انفال!

انتخاب او،
آغاز فصل نرگس ـ
منِ شاعر!

ماه من،
از چهره‌ی تو طلوع می‌کند ـ
ای آسمان!

شما هر کجا باشید،
آنجا آباد است ـ
زن، زندگی است!

با سوتین بنفشی،
شنا می‌کرد در حوضی ـ
پروانه‌ای!

زنده به گور می‌شود،
در چشمان تو ـ
امید من!

ساحل‌های آرامشم،
التیام زخم‌هایم ـ
فقط لبخند تو!

پایش به جنگل سبز وا شده،
با تبری در دست ـ
کرونا!

غروبی پاییزی،
مرگ شاعری ـ
یتیم شدن شعر!

انسان ریاکار،
دو روی یک سکه است ـ
بی‌اعتمادی!

جوانه‌ی ترس،
دو انتخاب دارد ـ
بهشت و دوزخ!

شبی بهاری،
دیدار ماه و دریا ـ
وعده‌گاه!

تفاوت سن،
میانشان زمین تا آسمان ـ
سرنوشتی سیاه!

لغو عهدنامه ـ
انتخابی نو ـ
تولدی دیگر!

می‌بارد بر دلم،
بارانی عاشقانه ـ
از چشمان تو!

چه درد‌ی سخت‌تر است،
از این درد ـ
حلبچه!