بهترین خاطره ای درروح وجانم که وصف خوبیت را تا ابدخوانم ای شـــهد شیـــرین، یاردلنشـین خوبترین یارُ، بهترین همنشین هستـی دروجودِ منــه تن ویران ماندگارِ یادت دردلم،تاروزمیزان
تو تصویرِ رویاییِ،در قابِ زنـدگی آرامم میکنی،دراوجِ بی حوصلگی سبـــزشـدبا تو،این باغ وبستـــان روشـن کردی،چراغِ این شبستان توتصـویرِخوبِ یه رویاییِ قشنگی باتوشکفتن،شدبرایم همه زندگی در دلـم جاده ایست،سمـت بهار که پایان انتظار استُ،دیـدار یار
گویندهمه دلگیرم دنیا،اندکی صبرکن من گویم دلـتنگِ عِشقـمْ،زودترگذرکن بگــــذر از این،روزهایِ تلــــخ وپرانــدوه دلــم را لبـــریزْ از آن،عشـــــقِ مُعـطرکن
تونیستی،به جای خالـیت می زنم زُل تونیستی،امابرایت هرروزمیچینم گُل تونیستی،اماحضـورت هرلحظـه بامنه دانی عشـق ازفرش تاعرش میزند پُل؟ دور و نزدیک ندارندعاشــق ومعشــوق عشــق خدایـی ست، نگُنــجددرتخیُـل
"صبح خرداد" ازآن صبحِ خرداد که تورفتی،منم مُردم ازعشق وعاشقی،چه بد،رودست خوردم بعدازتو،جزدردُغصه، نشد نصیبم هیچ از این تقدیروبی سرانجامی،شدم گیج چون کویری بی آب ،پُر ازخاروخاشاکم بی حاصل شده از گرمای سوزان خاکم زنده ای مُرده،یامُرده ای زنده،نمی دانم میزندضربان قلبم،امامیدانم که ویرانم
نبودنت عزیزم مثل یک دیوارسنگی جداکردبین من ودنیابه اون قشنگی اسیر دردبی پایانم،ازماندن گریزانم خاکستر دستِ این گرمای سوزانم می ریزم چون برگهای گرفتار تگرگ خسته ام ازدست این مرگ هزاربرگ
"آوازقو" دیداربه قیامت ای یار سفرکرده شکست بی توپروبال این پرنده درخیالم باخیالت میشوم همراز ندارم بی تودگر درسرهوای پرواز کز کرده ام برشاخه ای خشکیده چون پرنده ای از عقاب ترسیده هرآن درخیالم کنم توراجستجو خوانم آوازی به زیبایی آواز قو
مرده ام بی تو،فقط نفس می کِشم درفراقت با هر نفسم درد می کِشم گرهِ کورداردعزیزم بی تو این زندگی گاهی بیا درخواب این مُرده خانگی
جان درتنم،شده اسیر بیادوباره،دستم رابگیر یاکه شبی، بیادرخوابم تاآرام گیرد، دل بیتابم هستی مدام،درخیالم دنیایِ دردم،چون ننالم رفتی و تنهاشداین دل بی توعمرم،نداردحاصل
*خرداد* نه بهارم نه تابستان،اسیرِآخرِخردادم بیهوده میگذردعمرم و درگیر اعدادم چندگذشته ازغروب،چندمانده تاوصال کی رسدپایان این تنهاییِ منِ بداقبال می شمارم یک به یک روزهای سال را برده ام ازیادم،لحظه های خوشحال را سوزاندتامغزِاستخوانم راسرمایِ خرداد ویران کردآشیانمُ آرزوهایم رادادبرباد
آن سحرکه تو رفتی،شدغروب زندگیم شبیخونی سخت به تمام دلبستگیم تاابدبرعهدخودمیمانمُ نِمیری از یادم بی تو شبیه برگ پاییز،قسمتِ بادم تنهایُ باران اشک، بی تو ندارد پایان خشکیده برگ درختانِ باغِ بی باغبان سفربه سلامت، ای لیلیِ منِ مجنون ای داغ تاابدتازه،ازدوریت دلم پرخون رفته ای از دیده اما هرگز...
زندگی ندارد فرصتی، دوباره زندگی ماندنی نیست، گذاره بگذراز،هرچی که هست فانی بکن کاری، که ماندگار بمانی پاکی را بیاموز، به چشمانت نگو هر بی ربطی را، با زبانت گروعده الهی را، نکنی گوش خداوندنیز،تورا کُند فراموش
دلم گاه وبیگاه،بهانه خواستنت را میگیرد میان این همه گاه وبیگاه،هزار بار میمیرد کاش میمُردم نمی دیدم، غروب رفتنت را عزیز دل هنوز باور ندارم،ازدست دادنت را چه کنم با این دل بی سر و سامان،بی تو چه کنم بااین دوری و غم بی پایان،بی تو
بازشب آمدُ شدشروع دلتنگی میزنم برتنهاییِ خویش چنگی من می مانمُ تنهاییُ بی کسی می نالم از دردِ، بی هم نفسی میروم تا انتهای جادهِ تنهایی تابگذردازخاطرم روزهایِ رویایی میروم تابمانم، با مهتاب تنها کنارساحلِ تنهایی،روی شن ها بگویم برایش ازاین حالِ خراب که آبِ دور ازدریا،میشه مرداب
غریب وتنها،بی خیال رویا تاریک شد برام،دنیای زیبا قایقی اسیر،بدور از ساحل درگیرطوفان،بیچاره این دل این دل تنها،این دل غمگین داره میلرزه،زین داغ سنگین مرهم نداره، این دل داغدار خدایا این داغو،از دلم بردار
این منم،منه بی تو،منه سرگردان این منم،منه بی تو، منه حیران رفتی ومن شدم، بی کس وبی یار گرفتارم ،میان این همه در ودیوار بهاررفت و رسیدفصل خزان،بی تو ماندم تنها با این دل ویران،بی تو
با هر کس که، میل وفاداشتم برده پنداشت ما را،گفت اربابم من بر عهد خود،تا ابد استوارم ساده ام،بی کینه،پاک،بی نقابم چنین با دل خود، عهد بسته ام که باشد از نامردان جدا حسابم
انالله واناالیه راجعون بهار عمرم بی تو، شد زمستون **** تنم خشکید،از این سوز سرما بیزارم ازتکرار،عمر طاقت فرسا **** هوا ابری، چشمانم بارانیست تا ابد بر این داغ،بایدگریست **** یاد شیرینت نرود هرگز،ازدلم تا روزی که خاک شود، منزلم
بیابخوانیم باهم تکه شعری دور شویم ز دنیای بی مهری قصه لیلی ومجنون بخوانیم بر عهدی که بستیم بمانیم شیرین وفرهاد را ازنوبسازیم به زیبایی این دنیا دل نبازیم
خواب دیدم مثل فرشتگان پرو بال داری، خوش به حال تو اما من پروبال شکسته ام،بی تو وای به حال من دیدم که از دنیای جاوید خوشحالی خوش به حال تو من از دنیای فانی بیزارم، بی تو وای به حال من دیدم که بر بال فرشتگان نماز می خوانی...
برکه ای جامانده از دریا، منم دردشت زیبا مانده تنها، منم گرنشستی لحظه ای در کنارم بدان درسر سودای وصال دارم بخوان از این قلب پر از تمنا دلم خیلی گرفته از دوری دریا نزن سنگی، که قلبم درد بگیرد سایه ای باش که از گرمانمیرد
بر جنازه خود، چه بیهوده گریستم چه باطل بعد مرگم،تاکنون زیستم دردداردمرگ را، هرلحظه زندگی کردن این تکرار،برباد داد هست ونیستم چنان بیمارم، که درمان ندارد دردم ازدوربه نظاره ی، حال زارم نشستم
نگیر خرده،بر این حال خرابم پریشان خاطر و تن در عذابم زبس جفا دیدم به عمر کوتاه ساختم،اما ویرانی شد جوابم
بهار عمرم، به ناگه شد زمستان خشکیدسرسبزی،این باغ وبستان تن زندانی،دل حیران،گریه پنهانی خانه تاریک ودلگیر،مثال گورستان آسمان ابری وطوفانی،چشم گریان زنده ام، اما بی روح، چون مردگان نیست کسی،دهد مژده فصل بهار تا آرام گیرد، این پرنده بی آشیان یاد باد، سرسبزی فصل بهار، یادباد یادش بخیر،روزگارشیرین قبل خزان