متن آسمان ابری

بهار عمرم، به ناگه شد زمستان
خشکیدسرسبزی،این باغ وبستان
تن زندانی،دل حیران،گریه پنهانی
خانه تاریک ودلگیر،مثال گورستان
آسمان ابری وطوفانی،چشم گریان
زنده ام، اما بی روح، چون مردگان
نیست کسی،دهد مژده فصل بهار
تا آرام گیرد، این پرنده بی آشیان
یاد باد، سرسبزی فصل بهار، یادباد
یادش بخیر،روزگارشیرین قبل خزان

ابری ترین زمانِ این آسمان منم
زخمی ترین پرنده ی نیمه جان منم
بالی شکسته مانده از پرکشیدنم
غمگین ترین دقیقه ی زندگی منم...

"آسمان ابری خاطرات عشق، در دل تنهایم می‌بارد، هر قطره‌اش یادگاری از لحظاتی است که در کنار تو بودم." 💖

آسمان چشمانت همچون آسمان ابری اخم کرده بی باران است

باران آمد و
چکّه چکّه
نمِ یادت
ابری نمود آسمانِ احساسم را

بهار آمد، زمین از خوابِ زمستان بیدار شد
درختان لخت، سبز و پر از برگ و بار شد
خورشید از پسِ ابرها، رخ نمود و جهان روشن شد
سیاهی شب، با طلوعِ خورشید، پنهان شد
کوه ها که خموش و خفته بودند، بیدار شدند
با نورِ خورشید، جان گرفتند و...

در پشت بام دراز کشیده ام
به ستاره ها نگاه می کنم
گمان می کنم در هر کدام از آنها موجودی چراغ قوه به دست در جست و جوی گمشده ایست.
یکی به دنبال کلید جعبه خاطرات دوران دبیرستانش که وقتی به تماشای زمین نشسته بود از دستش پرت شد...

باران هم بارید
باد وزید
آسمان ابری شد
نه باران شست
نه باد برد...
چگونه است
این دلتنگی های آدمی؟؟

دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من
گر از قفس گریزم، کجا روم، کجا من؟
کجا روم؟ که راهی به گلشنی ندارم
که دیده بر گشودم به کنج تنگنا من
نه بسته‌ام به کس دل، نه بسته دل به من کس
چو تخته پاره بر موج، رها… رها… رها…...

نه بسته‌ام به کس دل، نه بسته کس به من دل
چو تخته‌پاره بر موج، رها، رها، رها من
ز من هر آنکه او دور ، چو دل به سینه نزدیک
به من هر آن که نزدیک، ازو جدا، جدا من
نه چشم دل به سویی، نه باده در سبویی...