متن جامانده

برکه ای جامانده از دریا، منم
دردشت زیبا مانده تنها، منم
گرنشستی لحظه ای در کنارم
بدان درسر سودای وصال دارم
بخوان از این قلب پر از تمنا
دلم خیلی گرفته از دوری دریا
نزن سنگی، که قلبم درد بگیرد
سایه ای باش که از گرمانمیرد

درد دلم بسیار،بیقرارم و در احتضار
جامانده ی عشقم ، دل زده از روزگار

آبروی هر دو عالم آبرویم را بخر

باز هم جا مانده ام کرب و بلایم دیر شد

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

جا مانده ام،
در خویش ،
پرواز
پرید .
حجت اله حبیبی

یک عمر حسین گفتم و این اسم به لب ماند
دل در تب رویای رخ تو همه شب ماند
هرسال به خود گفته ام امسال، ولی حیف
دل باز ازین قافله عشق عقب ماند

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

هرروز دعا با دل خون دیده ی گریان
هی نذر ولی نه نرسیدیم به مهران
نگذار که این زائرت از عشق بمیرد
دل بسته به کنج حرمت حضرت باران

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

میاد خاطراتم جلوی چشام


من اون خستگی تو راهو میخوام


می‌خواستم مثه اهل بیت حسین


با اهل و عیالم، پیاده بیام


.
آه حسرت توو سینمه و می باره چشام به پای غمت

این غم کم نیست لیاقتشو ندارم آقا، بیام حرمت



.
جاده به جاده، پای پیاده


جا موندم...