متن ترجمه زانا کوردستانی

مشغول نگارش،
داستان زن و مردی‌ هستم ـ
به من و تو می‌مانند!

به سوی آوازی از دوردست‌ها،
به دام افتادم ـ
پرنده‌ای ناآشنا بودم!

کودکی‌ام به جا مانده،
در کوچه‌های رنج و مشقت ـ
با یک جفت کفش پاره!

چهار فصل سال،
نرگس‌زار است ـ
پیراهنِ مادرم!

خوردن یک سیب،
راه خوشبختی را تغییر داد ـ
سرنوشت!

نور می‌پاشد،
به دل شب ـ
مهربانی زن!

برف بازی می‌کنند،
دختران و پسران نه-
گویژه و ازمر!

فاجعه است، فاجعه!
وقتی که فریاد و ناله‌ی مستمندان
قلب و روح و وجدان
هیچ صاحب منصبی را به لرزه در نمی‌آورد.

از پشت نرده‌ها،
به رهگذران می‌نگرند ـ
گل‌های باغ!

هیچ‌گاه به هم نمی‌رسند،
با تمام زیباییشان تنها می‌مانند ـ
ماه و آفتاب!

دلم هزار پاره می‌شود،
زیر پای شبانگاهان ـ
بدون تو!

می‌خواهند بیفتند،
جلوی روشنایی دیده‌ی مادرم ـ
شعر و هایکوهایم!

برکه‌ی راکد،
فرشی بافته شده از خزه ـ
قور قور قورباغه!

نهالی بکار،
تا شاخه‌های بسیاری بدهد ـ
پس از نبودنم!

سنگسار تاک،
سر و گوشش شکست ـ
بارش تگرگ!

نگارگری چیره دست است،
سالانه تابلوهایش را به نمایش می‌گذارد-
پاییز!

خلق و خوی‌اش چون ماهی‌ست،
لباس نمی‌پوشد ـ
پاییز!

دسته دسته،
سرپناه افکنده‌اند ـ
قارچ!

پرتقال چهار فصله‌ست،
با عطر و طعم خوش ـ
پستان‌هایت!

شکستن رسوم و سنن،
نترسیدن از طعنه ـ
دوستت دارم!

همه را صِفر می‌کند،
غم‌های روزگار ـ
بوسه‌های تو!

نوای شمشال،
برخواست از بوکان ـ
قاله‌مره!*
---------
* استاد "قادر عبدالله زاده" متخلص به "قاله مه‌ره"، استاد بی‌همتای شمشال‌نوازی اهل بوکان

با چمدانی زرد،
خود را به پارک رساند ـ
پاییز!

جار بزن در شهر،
تا همگان بدانند ـ
قاتل منی!