متن حجت اله حبیبی

دو باره ، سیب سقوط کرد ، زنی به آسمان ستاره شد. حجت اله حبیبی

آسمان چشم به راهِ « ستاره ها »ست .
حجت اله حبیبی

انتقام می گیرم از لبت ،
با یک بوسه . حجت اله حبیبی

و کسی در انتظار
جان داد
شاید
کمی گریه
گنجشکی را از تشنگی می رهاند .
حجت اله حبیبی

در این عصری که مجنون هم ، به عقل خویش می نازد
ز شیرین عقل می جویی ، ره و رسم مروّ ت را . حجت اله حبیبی

کاش می آموختیم ما
انتقام ،
دل بستن نیست ،
چشم گشودن است
حجت اله حبیبی

وقتی که تو می خندی، شک می کنم
بهشت اینجاست یا آنجا

حجت اله حبیبی

وقتی می آیی ، پنجره سرک می کشد
اما از شرم ، پا به کوچه نمی نهد .
حجت اله حبیبی

بیا کنار پنجره
که من به شوق
تمام کوچه را
به سر دویده ام
حجت اله حبیبی

تمام آرزوی پنجره
« رسیدن » است
حجت اله حبیبی

تمام آرزوی پنجره
رسیدن دو باره است
بهار یا خزان ،
برای دوست فرق نمی کند . حجت اله حبیبی

پنجره ، شاهد باش
من رفتم ! او نیامد
حجت اله حبیبی

پنجره خوب می داند
بهار تا کی ، دست تکان می دهد . حجت اله حبیبی

از پیله در نیامده تو پیله کردی
من ایستاده ام ، ببینم پر تو را

غم راه گلو را گرفته است ،
چون پنجره، که بین من و باران فاصله است
حجت اله حبیبی

نیامدی که ببینم بیا وچشمم و بند
که آرزوم همین است ، تو ام ببندی چشم .
حجت اله حبیبی

نیامدی که ببینم ، بیا و چشمم بند
که آرزوی من این است ، کنار تو بمیرم .حجت اله حبیبی

بهشت نمی ارزد به دوری
هرکه بچشد لبخند تو را بهشتی است .
حجت اله حبیبی

من بی تو
در گمنامی می میرم
و با تو زنده می شوم
یا بیا یا می روم .....
حجت اله حبیبی

بیا یا جان من بستان
و یا بنشاند نهالِ عشق
که دیگر بی تو بودن
پر کاهی هم نمی ارزد
حجت اله حبیبی

باد وقتی که ، به زلفت بر خورد
دست از شاخه رها کرد دلم. حجت اله حبیبی

دیگر دوست داشتنی در کار نیست!
قربانی ام کن ، در پای خویش . حجت اله حبیبی

بیا ، که شهر پُر است از سکوتِ تکراری
برای شادی و خنده ، تو لب گُشا مُردیم.
حجت اله حبیبی

اَمان از دست عیسی و عصای موسی عمران
نمی گویم دگر حرفی ز برق چشم های تو .
استاد حبیبی