متن زمستان دلگیر

زمستان دل
چرا ندارد پایان، سیاهیِ جهانِ من؟
چرا ندارد درمان، دَردِ بی درمانِ من؟
دارم شکایت، از این چرخِ گردونِ فَلَک
چرا کَران ندارد، این غمِ بیکرانِ من؟
شمعِ امیدم سوخت ، در سکوتِ تنهایِ شب
کجا رَوَد از این درد، این دلِ ناتوانِ من؟
آن سرای گَرم،که روزی...

رو به انتهاست این قصه سرد و سفید

بیا و باز کن ، قفل زمستان دلگیر را،

که سالهاست خاطرات مان در کوچه های

دلتنگی گم شده است.

نوروز خجسته بر شما فرخنده باد.

در این شب سیاه طلوع کن.

فریاد ما اینجا در قفس محبوس است ،

بیا و باز کن این قفل زمستان دلگیر را.

بیا که ظهورت نوری است در تاریکی در

این شب‌های بیقرار.

و چه زیبا بهاری شود آنروز که بیایی.