متن سعدی

از هر چه می رود سخن دوست خوشترست
پیغام آشنا نفس روح پرورست
هرگز وجود حاضر غایب شنیده ای؟
من در میان جمع و دلم جای دیگرست...

گر به صد منزل فراق افتد میان ما و دوست

همچنانش در میان جان شیرین منزلست

این جور که می بریم تا کی

وین صبر که می کنیم تا چند؟

به دوست گرچه عزیزست راز دل مگشای

که دوست نیز بگوید به دوستان عزیز

شبها گذرد که دیده نتوانم بست

مردم همه از خواب و من از فکر تو مست

به خدا اگر بمیرم که دل از تو برنگیرم

بر آتش تو نشستیم و دود شوق برآمد

تو ساعتی ننشستی که آتشی بنشانی

به حلاوت
بخورم زهر که شاهد ساقیست

به ارادت ببرم درد
که درمان هم از اوست...

یاری آن است که زهر از قِبَلش نوش کنی
نه چو رنجی رسدت یار فراموش کنی...

امشب...
نظر به روی تو از خواب خوشترست
‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎

چون دلارام می زند شمشیر
سر ببازیم و رخ نگردانیم....

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم
به طاقتی که ندارم کدام بار کشم؟!

چنانت دوست می‌دارم که گر روزی فراق افتد
تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم

هرگز وجود حاضر غایب شنیده ای؟
من در میان جمع و دلم جای دیگر است

منشین ترش از گردش ایام که صبر

تلخ است ولیکن بر شیرین دارد

کَس ندیدم که گم شد از ره راست

آخر قصد من تویی غایت جهد و آرزو

تا نرسم ز دامنت دست امید نگسلم

هنوز با همه دردم امید درمانست

که آخری بود آخر شبان یلدا را

شپره گر وصل آفتاب نخواهد
رونق بازار آفتاب نکاهد

دل قوی دار که بنیاد بقا محکم از اوست

نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت

دل نهادم به صبوری که جز این چاره ندانم

سعدی

نیک و بد چون همی بباید مرد

خنک آنکس که گوی نیکی برد

ز روزگار من آشفته‌تر چه می‌خواهی

جاودان از دور گیتی کام دل

در کنارت باد و دشمن بر کنار