متن فریاد بی صدا

باران آتش

کتاب شعرم بعدِ لیلی،خیس وبارانیست
قصه قافیه نیست،قصه غصه ی ویرانیست
برگهای خیس وقطره های باران روی قلم
حبس واژه ها، فریاد بی صدایِ زندانیست
برتن سرمای باران، دردلم آتش ویرانی
میان این دوجنگم،هوای دلم طوفانیست
فصل خزان و جنگل و آوای تلخِ کلاغ
هرقطره باران ، خود...

پشت پنجره‌‌ی حنجره‌ی تنهایی،
یک نفر،
آهسته،
آرام،
بی صدا،
نجوای شبانه‌ی دل را،
با ژرفای بی‌نهایت عشق،
فریاد می‌کند!

عجب درد بی فریادیست سکوت ..
گویی زنده ،زنده خاکت می کنند..

گاهی در زندگی پر از حرفی ولی باید لال شوی…




نویسنده :المیرا پناهی درین کبود