متن ناصح ادیب

شکستن رسوم و سنن،
نترسیدن از طعنه ـ
دوستت دارم!

با چمدانی زرد،
خود را به پارک رساند ـ
پاییز!

دانه‌های باران،
می‌بارد به پاییز عمرت ـ
بهاران بوسه می‌روید!

جیب کُتم،
پُر شده از گرسنگی ـ
پای برهنه!

هدیه‌یشان می‌کنم،
دستانم را به زنی ـ
بِکَند سوتین!

شب‌های دوری تو،
بسیار تاریک‌ترند ـ
از قلبِ حکمرانان!

با نم‌نم انگشت،
گیسوان صنوبر را شُست ـ
باران!

عجبا که این پاییز،
به هق‌هق گریه نیافتاد ـ
هیچ ابری!

گره بختش وا نمی‌شود،
گره‌کوره شده ـ
دخترِ ترشیده!

تا دود سیگار خاموش نشود،
صدای خوشی بلند است ـ
مردی در توالت!

زندگی زیبایی‌هایش را،
از دست می‌دهد ـ
بی‌حضور زن!

اصل و نژاد زن،
می‌رسد به ـ
درختان انار!

تنها شبی را به من بده،
تا همسفرت گردم ـ
زمزمه‌ی نسیم شبانه!

باری دیگر،
یتیم شده‌ام ـ
در ویرانه‌ی زندگی!

تونلی‌ست که پایان می‌یابد،
از عمر می‌کاهد ـ
به کام درد!

ماندن آن‌ها،
از اشتباه ماست ـ
فاسدستان این وطن!

رنج و مشقت‌های زندگی،
بر لبه‌ی پرتگاه ـ
پایینم کشید!

با دیدن تو دانستم،
مادرِ زن ـ
یک فرشته است!

نه نوشته می‌شود،
نه زبان دارد که سخن راند ـ
بوسه!

گلدانی شکسته است،
به درد دوری‌ات ـ
نالان است دل!

چیزی ندارم،
به‌جز عشقت ـ
مردی ثروتمندم!

انگشتانت را با خون سرخ کن،
اگر فردا روزی ـ
گلوله‌ای دلم را شکافت!

دلم لبریز است،
از عشق تو ـ
گاه‌ به گاه از آن بردار!

زیباترین عیدی تو،
برای من ـ
گز و انگبینِ بوسه‌هایت است!