متن کوتاه

ناجوانمردانه دنیا ریشه ام خشکاند و رفت...

بگذشت بهار و وانشد دل
این غنچه مگر شکُفتنی نیست؟

کاش میشد بیشتر هوای همو داشته باشیم...

چشم های او مثل ماه بود...

آنی

رد پای چشم هایت خاطرم رسوا نمود

ارس آرامی

در آینه /
نگاه می کنم به پشت سر/
مه بامدادی

می تکاند در باد
پیراهن گلدارش را
بی بهار

هر چه با خشم آغاز شود،
با شرم به پایان می رسد.

یک استکان چای
برف از پشت پنجره
یاد گذشته

روز اسناد ملی و میراث مکتوب گرامی باد.

هوا سرد شده
از مترسک می گیرد
کت کهنه را

چشم خود را بست
چه آرامشی دارد
گنجشک بر زمین

اندوهِ بزرگی است زمانی که نباشی...

اقیانوسی از جنسِ اشک های شورِ چندین ساله ام

روز فرهنگ پهلوانی و ورزش زورخانه ای گرامی باد

دست در دست من، جهان این جاست میان دستان من و تو

آفتاب آمد
برف آب شد
رد پا از بین رفت

عشق زیباست
تا که باشد لایق عشق

روح نارنجکیم دست به ضامن برده

به پل رسیدم
ماهی ها فرار کردند
پرنده پرید

هوا تاریک شد
آن گوشه حرف می زنند
قایق و دریا

درباره آرامش ازم پرسیدن
از خنده هات گفتم ...

پشتم خدایی هست که مواظبم هست

هر چه آمد به سرم زیر سر خودکار است